Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Γκλασνοστ!

Πριν απο μερικα εως αρκετα χρονια καναμε παρεα με τυπο πολυ καλοφαγα.
Ηταν ψηλος σα φαρος, αδυνατος σαν σαν χρονοταξιδι και χαλαρος σαν ζαμπον.

Υπ' οψιν οτι ο τυπος ειναι ο μοναδικος ανθρωπος που σε ουζαδικο θα μπορουσε ζητησει να του φερουν το μενου, αλλα οχι για να διαλεξει... Για να το φαει.
Ολο το μενου. Σε φαση "ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΦΑΩ ΤΟ ΜΕΝΟΥ!"

Μας λεει λοιπον "Θα σας παω σε ενα Ρωσικο εστιατοριο που ξερω!"

Ρωσικο ε; Να κι ενα καινουργιο! Δεν εχω φαει ρωσικο φαγητο. Τι τρωνε στη ρωσια αδερφε; Γκουλαγκ; Σιβηρικο παγο με βραστες μπαμπουσκες; Αμερικανους; Το μυαλο μου ειχε γεμισει ερωτησεις και πιθανοτητες.
Προσπαθουσα να φανταστω τι περιλαμβανει ενα Ρωσικο μενου αλλα αδυνατουσα.

Εχω φαει κινεζικη, ιταλικη, μεξικανικη, αγγλικη, ινδικη, γαλλικη και ενα σωρο αλλες κουζινες. Πως διαολο μου ξεφυγε ολη αυτη η τρελα; Η Ρωσια ειναι τεραστια. Ειναι η πλατη του πλανητη μας. Ειναι εκει πισω και κανεις δεν ασχολειται μαζι της μεχρι να την πιασει φαγουρα και τοτε πεφτουν ενα σωρο χερια πανω της και ΑΧ ΑΧ ΠΙΟ ΔΕΞΙΑ ΠΙΟ ΔΕΞΙΑ ΑΧ ΝΑΙ ΠΙΟ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ!

Αυτη ειναι η μοιρα μια πλατης. Αυτη και το να σηκωνει τις αμαρτιες μας.

(Κουφαλες με αναγκασατε να κανω πολιτικο σχολιο! Να μην ξαναγινει αυτο!)

Επισης η Ρωσια ειναι γεματη Ρωσους και αυτοι οι Ρωσοι σιγουρα θα τρωνε κατι καλο.

Μπαινουμε στο αυτοκινητο, αφηνουμε το κεντρο και κατευθυνομαστε προς τη Μορντορ. Δηλαδη κατι περιοχες που δεν ξερω, νοτια του κεντρου.

Στο μυαλο μου αρχιζει η σκηνοθεσια. Τα καθισματα στο εστιατοριο θα ειναι απο δερμα βισωνα και τα τραπεζια θα ειναι κορμοι δεντρων πελεκημενοι απο σκληρα ρωσικα χερια... Το φαγητο θα σερβιρουν κοζακοι με ντουφεκια και γουνινα καπελα. Μεσα θα ειναι γεματο πελωριους κοκκινομουρηδες Ρωσους που λενε συνεχεια ΝΤΑ ΝΤΑ ΤΟΒΑΡΙΤΣ και κοβουν τη μπριζολα με το σφυροδρεπανο! Θα εχει χρωματιστα πραματα και στη φωτια θα καινε ομορφα οι πολιτικοι αντιπαλοι του Πουτιν.
Θα εχει και μια αρκουδα στην αυλη για να παιζουν τα παιδια.

Πως θα διαβασω τον καταλογο ρε παιδια; Θα εχει εκεινα τα ανασκελα γραμματα και θα νιωσω ηλιθιος.

Φτανουμε σε ενα αισχρο σοκακι και βλεπω την πικρη αληθεια. Τρια τραπεζια εξω, πεντε μεσα, κακοφωτισμενο και μια τηλεοραση να παιζει ενα τηλεπαιχνδι. Ενταξει το ειχα παρακανει, το παραδεχομαι. Το θεμα ομως ειναι το φαγητο. Οι εξωτικες ρωσικες γευσεις. Τα περιεργα ονοματα και οι νεες γαστιμαργικες απολαυσεις απο την κοντινη ανατολη των Μπολσεβικων και των Συντροφων.

Καθομαστε στριμωχτα σε εκεινες τις ψαθινες καρεκλες και λεμε στον καλοφαγα φιλο μας, να μας παραγγειλει "ΤΑ ΚΑΛΑ!" Δηλαδη κατι που να ειναι ξερω γω νοστιμο κι οχι το λιπος απο τη μασχαλη εργατη ορυχειου, βρασμενο στα δακρυα μιας χηρας με πεντε ορφανα.

Ανοιγει τον καταλογο, κοιταζει με περισυλλογη και σοφια, ακουμπαει τον καταλογο στο τραπεζι και τι λεει;

Δε λεει "Ενα Μποκολιουμπωφ Περεστροικα με βραστα Καρπωφ." Δε λεει "Ενα Παγωμενο Δρεπανι σβησμενο με Στολισναγια" οχι... Δε μας συγκλονιζει με τη βαθια γνωση του για τη ρωσικη ποιοτητα.

Ο σατανας, πολυ σοβαρα και με αποφασιστικοτητα κανει την εξης παραγγελια:

"Μια ρωσικη σαλατα... τρια πιροσκι με λουκανικο και τρεις μεριδες μπιφτεκια"


...



Φτασαμε στην ακρη του κοσμου για να φαμε ρωσικη σαλατα, πιροσκι και μπιφτεκια.

Ενταξει;


Πιροσκι!

Ρωσικη Σαλατα!

Μπιφτεκια!