Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Οικολογία και Παραλογισμός!

Μια φορα θυμαμαι, ημουν στο συνταγμα και εμπαινα στο μετρο... Και με διπλαρωνει μια τρωγλη με κατι φυλλαδια που φοραγε κουρελου. Κακη στιγμη, καθως απεχθανομαι τα μεσα μαζικης μεταφορας και ειχα ξεχασει τα γυαλια ηλιου σπιτι, ειχα κατι νευρα τελος παντων...

"Γεια" μου λεει "Ειμαστε απο τη Greenpeace και νιανια γνα μπλου μπλου γκνιονιο φωκιες φωκιες αρτζ αρφ προστασια του μπλουρπ χλοφτ χλοφτ πριτσ!"

"Ε;" λεω παιρνοντας το φυλλαδιο και κανοντας φατσα δυσκοιλιας νυφιτσας (ειδικοτις μου)

"Εχουμε αναλαβει να τρον τρον πλιπ πριτσ πετζ καπαου"

(Πρεπει να πω πως οταν μου μιλανε οικολογοι το μυαλο μου κλεινει...Κι εμενα μ' αρεσει η φυση, ξερω γω, αλλα τετοια καυλα δεν την καταλαβαινω!)

"Δεν καταλαβαινω τι μου λες. Ποιες φωκιες... Τι ειναι οι φωκιες; Τι σχεση εχω εγω με φωκιες... Δε λεω, τα ειχα και με μια παχουλη αλλα..."

"Μορνιο μορνιο χλαπιτι χλαπ" συνεχισε η τρωγλη καπως ενοχλημενη, σπρωχνοτας τα γυαλια πανω στη μυτη της. Ηθελε να με ξεπεταξει η πουτανα στα γρηγορα. Δεν ηξερε ομως τι τσογλανος γινομαι οταν ξεχναω τα γυαλια μου στο σπιτι.

"Κοιτα να δεις" της λεω κοιτωντας τα σανδαλια της.
"Δε μου αρεσει και πολυ η φυση..."

Εκει η τρωγλη σκαλωσε. Δεν μπορουσε να καταλαβει ΓΙΑΤΙ το ελεγα αυτο. Στο μικρο κοντισιοναρισμενο μυαλο της ΟΛΟΙ αγαπανε τη φυση, ανεξαρτητα απ το αν κανουν κατι γι αυτο! Οι περισσοτεροι δεν κανουν τιποτα βεβαια, αλλα το συναισθημα ειναι εκει, κρυμμενο καπου πισω απο την αδιαφορια και τον καταναλωτισμο. Το δικαιωμα να μη λερωνεις το βρακακι σου με τσισακια, στην ιδεα ενος δεντρου, αποτελει ενα φριχτο παραλογισμο γι' αυτους τους αναισχυντους διαβολους.
Που ειναι η ελευθερια; Δε σας κρυβω πως θυμωσα φιλοσοφικα. Με ποιο δικαιωμα, κυρα μου, με κρινεις σαν φυσιολατρη χωρις να με ξερεις; Κανονικα πρεπει να με ρωτησεις ευγενικα αν μου αρεσουν οι φωκιες και μετα να μου πασαρεις το θεμα. Δεν ειμαστε ολοι το ιδιο! Δεν εχουμε ολοι την ιδια φτιαξια!

Η κοπελα πηρε μια ανασα αλλα φωνη δεν εβγαλε. Οι αιματοβαμμενοι, αδιστακτοι, ινστρουχτορες της Greenpeace δεν την ειχαν προετοιμασει για κατι τετοιο. Επρεπε να περασω στην επιθεση (και μαλιστα γρηγορα για να μη χασω το τρενο).

"Ακου..." συνεχιζω, εχοντας καταλαβει το παραδοξο που ζει. Το μυαλο μου ηδονιζοταν με τις απειρες αποχρωσεις επιθετικης, διαλεκτικης, ψυχεδελειας που μπορω να της πεταξω στη μαπα εις το ονομα της ελευεθριας αποψεων.

"...ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΜΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ!"

Η σανδαλοφορουσα τρωγλη ανοιξε το στομα της και προσπαθησε να μιλησει... Mπορουσα να δω μεσα στα αδεια ματια της το μυαλο της να λειτουργει... Αθελα μου μιμηθηκα την εκφραση της. Ανοιξα κι εγω το στομα μου.
Δυο μαλακισμενα ψαρια στην εισοδο του μετρο συνταγματος. Ο Κουστω θα ηταν πολυ περηφανος.

Εγω ομως συνεχισα. "Κι απο τοτε μισω τη φυση και θελω το κακο της! Κοιτα ποσα κακα μας εχει κανει. Πανουκλες, πλυμμηρες, κομητες, αρκουδες, βροχες, αγρια ζωα! Μια ζωη πολεμουσαμε τη φυση και τωρα που τη γονατισαμε και κοντευουμε να την ξεκανουμε, θες να εγκαταλειψουμε;"
Αχτυπητο επιχειρημα. Για να αναταπαντησει επρεπε να μου κανει ολοκληρη διαλεξη!

Μου χαμογελασε λιγο σαν να ειναι ολα αυτα μια φριχτη παρεξηγηση. Σαν να μην καταλαβαινα τι ηθελε να πει! Ισως ηθελε να κανει το συνηγορο της φυσης και να καταριψει τις αδικες κατηγοριες μου σαν τον Τομ Κρουζ σε εκεινη την αθλια ταινια. Ξανα ανοιξε το στομα να μιλησει και κοιταξε και λιγο το φυλλαδιο της λες και κοιταζε σκονακι.
Οχι, δε βρηκε ατακα καταλληλη για την περιπτωση μου!

Πηρα μια βαθια ανασα και την πλησιασα λιγο δειχνοντας καπως θυμωμενος. Τα σανδαλια της εκαναν ενα βημα πισω. Τα γυαλια κοιταξαν στο πλαι για δρομο διαφυγης. Η κουρελου που φορουσε δεν εκανε απολυτως τιποτα.

"Να το ξερεις" ειπα χαμηλοφωνα "Μια μερα με αυτα που κανετε, θα τα χαλασετε ολα.
Αλλα θα ειμαι εγω εκει να σας σαμποταρω!"

(κατι τετοιο τελος παντων)

Τα πλαστικα και δερματινα αθλητικα μου (φτιαγμενα σε καποια σκοτεινη υγρη αποθηκη απο μικρα φιλιπινεζακια) κοιταξαν τα σανδαλια της. "Ρε πουστη..." σκεφτηκα, "επρεπε να φοραω αρβυλες των SS απο δερμα φωκιας! Μαλιστα, ακομα καλυτερα να φορουσα δυο κεφαλακια φωκιας παντοφλακια!"
Και γυρισα και εφυγα.

Την αφησα εκει μονη, αγκαλια με τα φυλλαδια. Ενταξει δεν επαθε και τιποτα. Θα το ξεπερασει οταν ξεφουρνισει το ποιηματακι της στον επομενο ευσυνειδητο πολιτη, ο οποιος θα ξεκωλιαστει στα "Αχα-αχα.. μμμ- ναι... ενδιαφερ... μμ .. βεβαιως- αχα.. αα μπραβο καλα κανετε! θα δω τι μπορω να.. δεν εχω... μμ αχα αχα... ναι βεβαια..."

Και μετα θα πεταξει το φυλλαδιο στον πρωτο καδο, αφου κανει πως το ξεφυλλιζει με την εκφραση του "αχα αχα ενδιαφερ..." ακομα χαραγμενη στο ηλιθιο προσωπο του!

Μετα σκεφτηκα οτι η ασυνειδητη καργιολα φορουσε δερματινα σανδαλια!
ΔΕΡΜΑΤΙΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ!
Αρχισα να γελαω κατεβαινοντας τη σκαλα.
Λετε να ηταν απο φωκια?



Disclaimer: Το συγκεκριμενο περιστατικο αποτελει μερος της προσωπικης μου καμπανιας ιδεολογικης τρομοκρατιας και ουδεμια σχεσην εχει με τις πραγματικες μου αποψεις περι φυσης και οικολογιας. Τρανη αποδειξη οτι αγαπαω τη φυση, αποτελει το οτι το καλοκαιρι εκανα ΤΡΙΑ ΜΠΑΝΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ! Μπηκα εντελως μεσα στο νερο και δεν αηδιασα καθολου.

Ysterographer: Οποτε αν κανενας μυστηριος εδω μου πει οτι και καλα δεν εκανα καλα και τετοια θα τον κοιταξω με σαρωτικη αποδοκιμασια και θα πω καμια μαλακια... Νταξ;

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

XLXS

Μια φορά κι έναν καιρό σ΄ ένα γαλαξία πολύ μακριά απο έδω η Διαπλανητική Συνομοσπονδία L.O HΙΜ έκανε το Έβδομο Συμβούλιό της.
Ο επικεφαλής του προγράμματος Dr. Gawd για άλλη μια φορά άφριζε και ωρυόταν:
"Δε θα μου το κλείσετε το μαγαζί εσείς καθίκια! Ξέρετε πόσους αιώνες παλεύω να σταθεροποιήσω αυτόν τον κωλοπλανήτη; Η λάβα δεν κρυώνει μόνη της κύριοι. ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΡΕ;"

Οι λευκοντυμένοι σύμβουλοι κοιτάχτηκαν έντρομοι και πετάρισαν τα βλέφαρά τους φανερά αναστατωμένοι.

Ο βοηθός του Dr. Gawd, o Walter De Ville έσπρωξε τα γυαλία του στη ράχη της μύτης του και ξεροκατάπιε.

"Μα, κύριε Clarence, όλα πάνε καλά μέχρι στιγμής. Η εξέλιξη πάει μια χαρά και οι Άνθρωποι δείχνουν σημάδια πραγματικής ευφυίας. Γιατί ανησυχείς;"
"Ανησυχώ ρε διάολε," βρόντηξε ο Κλάρενς Γκοντ μέσα στην επίσημη χακί στολή του "γιατί φτιάχνουμε εργάτες κι εσύ κάθεσαι και χαριεντίζεσαι με τα πρωτότυπα! Δε σου έχω πει να μένεις μακριά τους; Μήπως είσαι ερωτευμένος μ΄αυτά τα σκουλήκια;"

Ο Ντε Βιλ αναστέναξε και έγειρε πίσω στην καρέκλα του. "Όχι Κλάρενς δεν είμαι ερωτευμένος και δεν είναι σκουλήκια. Έχουν πλάκα πάντως..." είπε χαμογελώντας. "Προχθές ο Νούμερο 1 προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα ξύλο για να ρίξει ένα μήλο απο το δέντρο και το μήλο έπεσε στο κεφάλι του και του είπα ότι η βαρύτ..."
"ΤΟΥ ΕΙΠΕΣ;;;" διέκοψε σαν μπουμπουνητό ο Γκοντ. "ΜΗΠΩΣ ΤΟΥΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΓΟΥΩΛΤΕΡ; ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ, ΒΡΩΜΕΡΕ ΧΙΠΠΥ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΣΑΙ ΚΙ ΟΛΑΣ;"
Ο Γκοντ σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει στην αίθουσα φουρκισμένος σαν σούπερ νόβα.
O Γουώλτερ κοίταξε το ταβάνι κρατώντας την ανάσα του. Πόσες φορές είχε ακούσει τα ίδια και τα ίδια απο τον Κλάρενς τόσες και τόσες χιλιετίες; Δε μπορούσε καν να μετρήσει, γιατί δεν ήταν καλός στα μαθηματικά.

"Πρόσεξε μικρέ" είπε ο Γκοντ σκύβοντας πάνω απο τον μικρόσωμο βοηθό του και κάνοντας τα γυαλιά του να θολώσουν με την ανάσα του (που μύριζε σαν μουχλιασμένη μαύρη τρύπα).
"Το μόνο που θέλω να καταφέρνουν αυτοί οι άτριχοι πίθηκοι, είναι να πιάνουν την αξίνα και να σκάβουν στα ορυχεία Πνευμίτη πίσω στην Αυτοκρατορία. ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ; Χωρίς πνευμίτη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!"
Ο Ντε Βιλ ανοιγόκλεισε τα μάτια με χαρακτηριστική απάθεια...

"Μείωσες την καθημερινή δόση Χ.L.X.S όπως σου είπα ή θα αρχίσουν να έχουν αυτοσυνείδηση ξαφνικά και να με αμφισβητούν;" είπε ο Γκοντ κοιτάζοντας το μπίπερ του.

"Θα τη μειώσω κύριε" είπε ο Γουώλτερ παίζοντας με τα κόκκινα ράστα του "Νομίζω όμως πως χρειάζονται μερικές καλές δόσεις ακόμα, γιατί δεν είναι αρκετά αποτελεσματικοί στο problem solving και δε θέλω να χάνονται μέσα στα ορυχεία σαν τα χάμστερ."

"ΟΧΙ!" ούρλιαξε ο Γκοντ "Να τους κόψεις την πρέζα και να τους αφήσεις να αυξάνονται και να πληθαίνουν. Αυτή είναι η δουλεία σου!"

"ΟΚ Κλάρενς... "

"ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΛΕΣ ΚΥΡΙΟ ΓΚΟΝΤ."

"ΟΚ Κλάρενς..."

"Εγώ πάω να κοιμηθώ τώρα. Μη με ενοχλήσει κανείς γιατί θα φάει ξήλωμα και θα καθαρίζει τουαλέτες μέχρι τη μετάθεση του. Τέλος! Παω για ύπνο."

Ο Γκοντ μάζεψε το χαρτοφύλακα του και περπάτησε προς την πόρτα.
"Α, και ... Γουώλτερ. Όταν τελειώσεις με τις υπηρεσίες σου, να περάσεις απο το λογιστήριο να πάρεις την αποζημίωση σου. Απολύεσαι."

.........

Η νύχτα έπεσε και στις εγκατάστασεις L.O HIM επικρατούσε ησυχία. Ο Γουώλτερ βγήκε απο το θάλαμό του με τη ρόμπα του, κρατώντας μια μισογεμάτη μπουκάλα Τζακ και τρεκλίζοντας σαν θηλαστικό του Αλδεβαράν. Το βλέμμα του όμως ήταν σταθερό και αποφασιστικό. Είχε ένα σχέδιο. Ένα σχέδιο που τον έκανε να χαμογελάει σατανικά. "Θα σου δείξω εγώ χοντρέ!" είπε ανάμεσα στα δόντια του καθώς έμπαινε στο ασανσέρ για την εγκατάσταση της ΕΔΕΜ.

Στον Κήπο, όλα τα πλάσματα κοιμόντουσαν και ο Ντε Βιλ σύρθηκε σαν το φίδι ανάμεσα στις φυλλωσιές μουρμουρίζοντας μια μελλοντική επιτυχία των Rolling Stones. 'Εφτασε δίπλα σε μια ψηλή περήφανη μηλιά και ρεύτηκε βροντερά. Στο χέρι του κρατούσε μια τεράστια σύριγγα γεμάτη με γαλάζιο φωσφορικό υγρό όπως αυτές που δείχνουν στα διαστημικά έργα με τα λέηζερ. ΧLXS overdose! 'Eμπηξε τη βελόνα βαθιά στον κορμό του δέντρου και άδειασε μέσα όλο το περιεχόμενο της σύριγγας.
"Οταν ξυπνήσει ο χοντρός δε θα πιστέυει στα μάτια του..." σκέφτηκε και μετά ζαλίστηκε λίγο. "... όταν ξυπνήσει ο χοντρός, ο όμορφος κήπος του δε θα είναι γεμάτος ηλίθιους σκλάβους για τα πνευματορυχεία του. Θα είναι γεμάτος πανούργους, εφευρετικούς, αναιδείς αλλά περήφανους τσόγλανους. Ολόκληρα κοπάδια απο δάυτους. Γρήγορα αυτοκίνητα, βυζιά, χέβι μέταλ, πορνογραφία, ναρκωτικά, βιβλία, επαναστάσεις, πυρηνικές βόμβες, ποίηση, αμερικάνικο σινεμά! ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ! Θα γελάω μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία... όταν ξυπνήσει δηλαδή..."

Ο Γουώλτερ Ντε Βιλ έβαλε τη σύριγγα στην τσέπη του και περπάτησε για τελευτάια φορά μέσα στον Κήπο της Εδέμ σχεδόν συγκινημένος. Λιγο πιο πέρα είδε τα δύο πρωτότυπα (των οποίων τα γεννητικά όργανα είχε σχεδιάσει ο ίδιος), και έσκυψε απο πάνω τους με προσοχή. Ο Αδάμ, όπως έιχε ονομάσει τον Νούμερο 1 (απο ένα χάμστερ που είχε στο κολλέγιο) κοιμόταν στην αγκαλιά της Έυας (αυτό το όνομα το πήρε απο μια γκόμενα που γνώρισε στο δημοτικό) και έδειχναν και οι δύο τόσο αθώοι.

Χαίδεψε το μέτωπο του Αδάμ στοργικά και του ψιθύρισε στο αυτί "Μη φοβάσαι Αδαμάκο. Δε θα καταλήξετε ποτέ σκλάβοι του φασίστα εκεί πάνω. Όταν δεί πόσο έξυπνοι είστε, θα σας κρίνει ακατάλληλους για την αυτοκρατορία. Θα σας αφήσει εδώ μάλλον να βρείτε το δικό σας δρόμο. ο Γκοντ είναι απάλευτος και εγωιστής και απεχθάνεται το σεξ για ψυχαγωγικούς λόγους. Μεταξύ μας νομίζω πως έχει να του σηκωθεί απο τότε που ήταν στο γυμνάσιο... Οπωσδήποτε δεν θα είναι εύκολος ο δρόμος σας εδώ στον κήπο και προβλέπω να τα σκατώνετε συχνά, αλλά τουλάχιστον θα μπορείτε να κοιτάζετε ψηλά χωρίς φόβο. Θα μπορείτε να αλλάζετε την πορεία σας και να ορίζετε τη ζωή σας όποτε και όπως σας καυλώσει..." μετά κοίταξε την Εύα με τα στητά της στήθη και χαμογέλασε. "Δε θα είστε μόνοι όμως... Θα έχετε ο ένας τον άλλο. Μόνο αυτό χρειάζεται..."

Σηκώθηκε και ήπιε μια ακόμα γουλιά απο το μπουκάλι του.

"Καλή τύχη μάγκες..." είπε και χάθηκε στα σκοτάδια.

..............


[Αργότερα]

Το τηλέφωνο χτυπούσε σα δαιμονισμένο. Ο JC σηκώθηκε από το φουτόν του και παραπάτησε πάνω στο bong του. "...Το Χριστό μου" μούγκρισε "Ποιός είναι τέτοια ώρα.." είπε και σήκωσε το ακουστικό.

"μπρος..."

"Ακόμα κοιμάσαι χαιβάνι;"

"Καλημέρα μπαμπά..." είπε ο JC ξύνοντας τον πισινό του.

"Ντύσου, κουρέψου, πλύσου και μάζεψέ τα. Σε χρειάζομαι στην εγκατάσταση. Ο φιλαράκος σου ο Ντε Βιλ... αυτος ο χίππης... τα σκάτωσε! Έλα να αναλάβεις τις ευθύνες σου τεμπελόσκυλο!"

"Μη με σταυρώνεις πρωινιάτικα ρε πατέρα... έρχομαι. Τι έγινε;"

"Μη σε σταυρώνω; Ό,τι θέλω θα κάνω! Αν θέλω σε σταυρώνω και σου κόβω και το χαρτζιλίκι κι όλας! Σε δέκα λεπτά να είσαι στο γραφείο μου!"

Ο JC κατέβασε το ακουστικό και κάθισε σε μια καρέκλα με ένα πονοκέφαλο απο τους λίγους. Σαν να φορούσε ενα στεφάνι απο αγκάθια. "Μια μέρα θα με πεθάνει ο κωλόγερος" είπε και άρχισε να φοράει τα σανδάλια του...

Συνταγή: Καφές.

Νομιζω οτι ειναι ωρα να ποσταρω τη μυστικη μου συνταγη:

Tριπλος καφες της Πρωινης Φρικης.

Ωρα εκτελεσης: 10:30 το πρωι.

Σερνετε το αχρηστο βρωμερο κουφαρι που αποκαλειτε σωμα μεχρι την κουζινα και αναστεναζετε.
Παιρνετε ενα ψηλο γυαλινο ποτηρι του Φραπε και το ακουμπατε στον παγκο με μισος.
Αδειαζετε μεσα στο ποτηρι 2 δαχτυλα καυτο καφε φιλτρου (γαλλικο) και αναλογιζεστε τη θεση σας μεσα στην καπιταλιστικη μηχανη.

Μετα ανοιγετε το ντουλαπι και βγαζετε εξω το βαζακι με τον ελληνικο καφε κι εκεινη την ωρα περναει πισω σας εκεινη η καυλερη γραμματεας και μυριζετε το αρωμα της ξεστομιζοντας αισχροτητες αναμεσα στα δοντια σας, σε στυλ «μγκφστκωλαραμμμγαμησκοτωσωμμγκξεξωλιαρχχχγρρρ»
και ριχνετε μια τουρλωτη κουταλια ελληνικο μεσα στον καυτο καφε φιλτρου.

Ανακατευετε με το καλαμακι ενω αναστεναζετε σαν γαιδουρι στο λιοπυρι...

Στη συνεχεια βαζετε παλι στο ντουλαπι τον ελληνικο καφε και βγαζετε το βαζακι με το νες καφε. Συγκρατειτε τον νευρικο κλαυσιγελο με αξιοπρεπεια και αδειαζετε μεσα στο μειγμα σας δυο γενναιες κουταλιες Νες.

Συνεχιζετε το ανακατεμα με προσοχη, μεχρι το μειγμα σας να θυμιζει τον αρρωστημενο εμετο ενος αλκοολικου βουνου. Σε περιπτωση που αναρωτιεστε αν τα βουνα μεθανε, σκεφτειτε τι θα κανατε εσεις στη θεση τους, αν καθοσασταν στην ιδια θεση εκατομμυρια χρονια και βλεπατε την ανθρωπινη μαλακια γυρω σας, ενω χιονιζει στο κεφαλι σας.

Στη συνεχεια, ανοιγετε το ψυγειο και παιρνετε το γαλα. Ριχνετε μια ροχαλιτσα γαλα ισα για να σπασει αυτο το μεσαιωνικο λασπερο χρωμα, ανακατευετε με αηδια και μετα γεμιζετε με παγακια μεχρι πανω.

Στα χερια σας κρατατε οτι πιο αηδιαστικο εχει σκεφτει ποτε η ανθρωπινη διανοια μετα τις τρομπες πεους και το κλυσμα.

Εκεινη τη στιγμη μπορει να νιωσετε την αναγκη να σκοτωσετε ενα μικρο ζωο αλλα κρατηθειτε γιατι τα χειροτερα δεν εφτασαν ακομα.

Γεμιζετε με νερο απο τη βρυση τα κενα αναμεσα στα παγακια, με προσοχη μη σας ξεφυγει κανενα κενο γιατι μετα πρεπει να το αδειασετε και να αρχισετε απο την αρχη.
Επισης αν σας ξεφυγει κανενα κενο, συγχαρητηρια μολις παραβιασατε καποιο σημαντικο κανονα της φυσικης υγρων.

Περπατατε μεχρι το γραφειο σας ανακατευοντας με το καλαμακι. Σας ορκιζομαι οτι θελει αρκετη δυναμη γιατι ο πατος ειναι σαν κινουμενη αμμος και προς τα πανω ειναι σαν τη θαλασσα του Βλαδιβοστοκ.

Οταν ο καφες σας ανακατευτει θα ειναι ακομα πιο φριχτος απο την αρχη. Ανοιγετε τον υπολογιστη σας, μπαινετε στο φορουμ ή το μπλογκ σας και κοιταζετε την οθονη αποβλακωμενα!


ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ!
ΒΑΛΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΑΚΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΡΟΥΦΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ ΣΠΑΣΜΟΥΣ!
Η ΠΙΚΡΑ, Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΓΕΥΣΕΩΝ, Η ΛΑΣΠΕΡΗ ΥΦΗ ΘΑ ΝΤΥΣΕΙ ΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΜΕ ΚΡΥΟ ΑΤΣΑΛΙ.

ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΑΡΓΑΛΗΣΕΙΣ ΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ ΕΝΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ!

ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΤΡΕΛΟΣ! ΓΡΑΨΕ! ΓΡΑΨΕ!

ΓΡΑΨΕ !!!!!

[[[ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΖΑΧΑΡΗ]]]

ΥΓ: Πινω τρεις τετοιους τη μερα αλλα ευτυχως γραφω σε αλλα 2 φορουμ... δεν παει χαμενη η ενεργεια.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Trippin' Ballz!

Καλωσορισατε στην πρωινη σας ψυχεδελεια.
Το κειμενο που ακολουθει δεν εχει να προσφερει τιποτα απολυτως σε κανεναν, οποτε προειδοποιω απο τωρα, να μην το διαβασετε καν.

Το κειμενο αυτο απεθυνεται στα προβληματικα ατομα σαν κι εμενα.


Δεκα και μιση το πρωι, περπαταω στο πεζοδρομιο με ενα μπουκαλι λουκοζεηντ και τη σακουλα με το ταπερακι (thanks mom).
Χθες κοιμηθηκα αργα και με εχει πιασει μια μαλακια.
Δεκα μετρα μακρια μου περπαταει μια μανα με το παιδι της.

Υπαρξιακο σοκ. Χανω το σωμα μου. Αδυνατο να καταλαβω τι συμβαινει και τι σημαινουν ολα αυτα.
Βλεπω δυο πλασματα. Ξενα εξωγηινα και αηδιαστικα. Μεσα στα τρια δευτερολεπτα που τα συμπαντα μας συναντιωνται, υποβαλλομαι σε ενα καταιγισμο αισθησεων, σκεψεων και εμπαθειας (με την αγγλικη εννοια).
Αυτο που προκαλει το "trigger event" της καταπτωσης μου, ειναι τα λογια του μικρου αγνωστου τερατος.

"... να δουμε πως θα το βγαλουμε ετσι που εχουν παρακαρει..."

Ο μικρος ειναι ντυμενος καλοκαιρινα. Φοραει κατι παραξενες δερματινες παντοφλες. Βλεπω τα δαχτυλα του ενος ποδιου του να πιεζουν το λαστιχο της σολας σαν μικρα σκουλικακια.
Και μετα ω θεοι...

Τον μυριζω.
Ταγγισμενο συκο, λαστιχο, ιδρωτας, οδοντοκρεμα, μαλακτικο. Ειμαι ενα με αυτον. Μυριζω την ανασα του, το δωματιο του, το αιμα του. Για ενα αιωνιο δευτερολεπτο ειμαι επιβατης στο τρενο της φρικης του. Ειμαι στο παιδικο, σκοτεινο του δωματιο, νιωθω την υφη των σχολικων βιβλιων του, ξαπλωνω στις γαριασμενες φανελες του, σερνομαι στη σκονη κατω απο το κρεβατι του, τρωω το μεσημεριανο του και νιωθω τη γευση απο χλιαρο γαλα στον ουρανισκο μου.

Προσπαθω να επιστρεψω στο σωμα μου καθως περναει διπλα μου και με παρασερνει το ψυχο-οχημα της μανας του. Ειμαι φυλακισμενος στην ποδια της, εχω ενα βασιλειο κατω απο το ξεφτισμενο βερνικι στο μεγαλο νυχι του ποδιου της. Κανω σχεδια να κατακτησω το αριστερο νυχι, σκατα ειμαι στην κουζινα υποδουλος στα πλακακια πανω απο το κιτρινο ντουλαπι. Κατι σαν γυναικειο αρωμα γελαει πισω μου... Αφηστε με ρε γαμημενοι να βγω απο εδω.

Πνιγομαι στο πεζοδρομιο. Το στομα μου γεμιζει σαλια και στηριζομαι σε ενα δεντρο μουδιασμενος απο πανω μεχρι κατω. Η ανθρωποτητα ειναι μια αηδια.
Μια Βρωμια.
Αιωνια Βρωμια.

Η ζαλαδα περναει και κοιταω γυρω μου. Φως παντου. Φως και αγωνας. Το κατι και το τιποτα. Τι σκατα θελει αυτο το δεντρο και με κοιταει ετσι; Να πας στο διαολο κανε δουλεια σου σιχαμα. Πεινασμενα φυλλα. Εγωιστικα κλαδια! Φτυνω στο χωμα του και περπαταω μερικα μετρα ζαλισμενος. Το δρομο μου κλεινει ενας σκουπιδοτενεκες. Ευχομαι να μπορουσα να τον κανω διαφανο. Να περασω απο μεσα του χωρις να πει την ιστορια του. Δυστυχως εχω βραχυκυκλωσει. Ολες οι κεραιες ανοιχτες. Ολες οι συχνοτητες ενεργες.

Ειμαι ο Ιησους ο Δεκτης σταυρωμενος στο Γολγοθα της συνειδητοποιησης! Θελω να πιασω τα μουτρα του θεου και να τον ενοχλησω. Θελω να με νιωσει οπως εγω. Να πνιγει στην ανασα μου και στα ιδρωμενα δαχτυλα μου.
Θελω να κατσει μαζι μου στο σχολικο θρανιο μου και να ντραπει.

Βρισκομαι στο κατωφλι ξανα. Ναι, την ξερω τη δουλεια. Παντα βρισκομαι εκει και πρεπει να κανω ενα ακομα βημα για να το περασω. Η αληθεια βρισκεται ενα βημα μπροστα μου και ξερω οτι δεν προκειται να τη μαθω ποτε. Ενταξει. Τα εχω καταφερει τοσες φορες ρε μαλακες. Αφηστε με να περασω. Δεν ειναι δικαιο.
Τα ξερω ολα. Τα νιωθω ολα. Ειμαι ενα με ολη την αηδια σας. ΕΙΜΑΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ!!! ΓΙΟΥΧΟΥ! ΧΑΧΑΧΑ!
Αφηστε με να περασω στο επομενο επιπεδο. Ειμαι αξιος. Αφηστε με να περασω. Το ξερω οτι ειστε εκει σκατομαλακες. Δε μπορει να ειστε τοσο χεστες που να βλεπετε οτι εχω γινει σαν κι εσας και να με κρατατε απ εξω. Γαμημενοι νταηδες. Παιχτε το παιχνδακι σας και αιντε γαμηθειτε...

Προσγειωνομαι. Ολα ειναι ασφαλη μεσα στο νεκροσακο της πραγματικοτητας. Χανουν την ουσια τους και γινονται ο ρολος τους. Προσγειωνομαι ασχημα. Σαν να ταξιδευα με αεροπλανο.
Δεν ηξερα οτι η συνειδητοποιηση ξηγιεται και τζετ λαγκ!

Βασικα ειναι μαλακας ο πιλοτος.

Ας μιλησουμε για Σκατα.

Τα σκατά είναι οκ.

Βγαίνουν από το ΚΩΛΟ μας γιατί δεν τα χρειαζόμαστε, πέφτουν στον καμπινέ/οικοδομή/μέτωπο μιας αρκούδας και ξεχνιούνται!

Ναι;

Όχι! Τα σκατά αν και τα πιο άχρηστα αντικείμενα στον κόσμο έχουν την ταυτότητά τους.
Υπάρχουν διάφοροι τύποι σκατών και αρκετοί επιστημονικοί πίνακες υφής, σκληρότητας και αρώματος που δε θα τους αναφέρω όλους εδώ γιατί είναι στη γλώσσα της Μόρντορ και επίσης θα ήθελα να φάω κάτι το βράδυ.

Ας γνωρίσουμε λοιπόν μερικούς από τους πιο εντυπωσιακούς εκπροσώπους του κώλου!


Το ΣΚΑΤΟ ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΑΣ

Το σκατό αυτό, έχει μια παράξενη ιδιότητα. Το χέζεις σαν κύριος, σκουπίζεσαι, σηκώνεσαι (η σηκώνεσαι, σκουπίζεσαι) τραβάς καζανάκι και πλένεις τα χέρια σου. Μετά κοιτάς μέσα στον καμπινέ και το σκατό είναι εκεί και σε κοιτάει στα μάτια.

Τραβάς άλλη μια το καζανάκι και εξαφανίζεται. Ανασαίνεις και ετοιμάζεσαι να βγεις από την πόρτα όταν ΤΣΑΚ σκάει μύτη πάλι. Μα τι θέλει αυτό το σκατό και γυρνάει πάλι πίσω; Το σκατό νυχτοφύλακας αυτό κάνει. Περιπολεί. Το στέλνεις και ξαναγυρίζει. Γνωστό και ως Σκατό Μπούμερανγκ ή Σκατό Golden Retriever.


Το ΣΚΑΤΟ ΓΡΥΛΟΣ

Το σκατό γρύλος είναι ένα θαυμάσιο δημιούργημα. Είναι αρκετά σπάνιο και μονίμως σε φέρνει στη δύσκολη θέση να θες να το παινευτείς και να μην μπορείς να βρεις κοινό που να ενδιαφέρεται.
Γιατί όμως ονομάζεται έτσι;
Γιατί το σκατό αυτό είναι μακρύ και αρκετά σκληρό. Για την ακρίβεια είναι το άγαλμα που θα έβγαζε το άντερο σου αν ήταν καλούπι. Το σκατό αυτό βυθίζεται στον πάτο του καμπινέ αργά και χορταστικά προκαλώντας ανατριχίλες στον χέστη. Καμιά φορά ο χέστης κλαίει λίγο την ώρα που το αφοδεύει γιατί είναι συγκινητικό. Δεν τελειώνει ποτέ. Βγαίνει σαν αμαξοστοιχία! Βγαίνει σαν κορμός δέντρου από κλαδευτικό. Καθαρό, ίσιο, γενναίο μακρύ σκατό, πως φωτίζεις τις νύχτες μας!
Όταν το σκατό πατώσει και δεν έχει αδειάσει ακόμα ο κώλος.. τότε έχουμε το ακατανίκητο φαινόμενο του γρύλου.

Αναγκάζεσαι να σηκωθείς κάπως από τον καμπινέ για να αδειάσει ο ρημάδης ο κώλος σου. Όταν βρεθείς να στέκεσαι σχεδόν δέκα εκατοστά πάνω από τον καμπινέ ενώ το σκατό έχει πιάσει βυθό, μπορείς να κλείσεις παιχνιδιάρικα το μάτι στον εαυτό σου και να πεις "ΜΟΛΙΣ ΕΚΑΝΑ ΕΝΑ ΓΡΥΛΟ!"


Το ΣΚΑΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ.

Τι να πω γι’ αυτό. Ανήκει στη συνομοταξία των ΤΣΙΡΛΙΠΙΠΙ αλλά είναι λίγο πιο κουραστικό από το ΔΑΚΡΥΓΟΝΟ ΣΚΑΤΟ. Το Σκατό νηπιαγωγείο είναι μια ευκοίλια η οποία σε κάνει να αναλογίζεσαι αν πρέπει να ξαναχέσεις ποτέ στη ζωή σου.
Γιατί το χαρακτηριστικό του είναι ότι σε γαμεί απ’ όλες τις πλευρές. Πρώτον κάνει φριχτούς ήχους. Μικρά τριξίματα, πλαταγίσματα, βορβορισμούς και μυθμηκισμούς. Χορχαλεύει και σαλιαρίζει. Μετά έχεις το άλλο θέμα. Δεν έχει σταθερή ροή ή πυκνότητα. Άλλοτε ξεπετάει μικρά σκατοσφαιρίδια και άλλες φορές χύνεται σαν καυτερή λάβα από τα βάρδουλά σας. Άλλες φορές κολλάει σα μελάσα και άλλες φορές εξαντλείται σε σκατοατμίδες. Το σκατό αυτό είναι ταλαιπωρία από πολλές απόψεις.
Πρώτον δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν τελείωσε... Γιατί σηκώνεσαι και βαράει κουδούνι και βγαίνουν τα παιδάκια πάλι έξω ουρλιάζοντας. Πρόλαβες να κάτσεις;
Δεύτερον λερώνει πολύ. Θέλει πολύ σκούπισμα ή μπιντέ. Είναι γεγονός πως με ένα πακέτο χαρτομάντιλα ζεβασόφτ ΔΕΝ μπορείς να καθαρίσεις το χάος ενός νηπιαγωγείου. Δε φτάνει. Θέλεις ή άπλετο κωλόχαρτο η ρολό κουζίνας.
Τρίτον βρωμάει σα θάνατος. Ξινίλα, σκατίλα, μεθάνιο, προπάνιο... όλα τα αρχίδια μαζί.

Η συνήθης έκφραση ενός ανθρώπου που έχεσε ένα νηπιαγωγείο θυμίζει μια θλιμμένη Ρωσίδα κυρά που έχει παγιδευτεί στα συντρίμμια του βομβαρδισμένου από τους Γερμανούς σπιτιού της, έχοντας χάσει όλα τα παιδιά της εκτός από το στερνοπούλι της που ήταν και καθυστερημένο.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΑΡΖΑΝ.

Αυτό είναι ένα απλό σκατό. Αλλά κολλάει. Αν έχεις τρίχες στον κώλο, κολλάει στις τρίχες και κρέμεται.
Μετά, κουνάς τον κώλο σε σχήμα 8 και πέφτει. Όταν πέφτει πρέπει να φωνάξεις ΑΟΥΥΑΑΑΑΑΑΑΑ και μετά να φανταστείς ότι το τρώει ένας κροκόδειλος.


Το ΣΚΑΤΟ Dream Theater

Βαρετό και πολύπλοκο. Δε θέλω να μιλήσω γι’ αυτό καν. Θυμίζει λίγο το σκατό Muse αλλά είναι λιγότερο δραματικό.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ

Το σκατό αυτό δεν είναι δικό σου. Το συναντάς στις οικοδομές. Είναι ένα κοινό σκατό αλλά γύρω του έχει τρία σκατωμένα χαρτομάντιλα. Επίσης σερβίρεται με χοντρές αλογόμυγες τίγκα στο σκατοχυμό.


Το ΣΚΑΤΟ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ

Σκληρό, σε σχήμα ωοειδές και αποτελείται από μικρά στρογγυλά κοπρανίδια κολλημένα όμορφα μεταξύ τους. Ακίνδυνο, λιπαρό και δε λερώνει πολύ.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ.

Καλύτερα να μην κοιτάς τα σκατά του μπαμπά σου. Θα βγάλεις τρίχες στα χέρια και θα στραβωθείς.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ-
Οι γυναίκες δε χέζουν γιατί δεν έχουν κανονικές κωλοτρυπίδες. www.wikepedia.com για να το διαπιστώσετε και μόνοι σας.


Το ΛΕΒΕΝΤΟΣΚΑΤΟ

Έχετε χέσει ποτέ με τόση αμεσότητα και ειλικρίνεια που όταν τραβήξατε το καζανάκι νιώσατε σαν να χάσατε ένα φίλο;
Τότε μόλις χέσατε ένα λεβεντόσκατο. Συγχαρητήρια!


Το ΣΚΑΤΟ ΦΕΛΛΟΣ.

Προσοχή. Το σκατό φελλός αποτελεί μια απαίσια φάρσα. Πας να χέσεις, έτσι; Μια στα γρήγορα. Σφίγγεσαι μέχρι να πάθεις πίεση στα μάτια και βλέπεις αστεράκια. Ακούγεται ένα γρήγορο ΠΕΤΖ-ΦΛΟΠ και πας να σκουπιστείς. Όμως κύριε, ο φελλός είναι μόνο η αρχή της σκατοπλημμύρας. Μετά ο κώλος σου αδειάζει σαν την κόλαση.
Πολλοί έχουν πεθάνει από τέτοιο σκατό.


Το ΣΚΑΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙ

Απλά πράγματα. Μεγάλο και γδέρνει τον κώλο. Να μη συγχέεται με το αμυγδαλωτό σκατό. Είναι ίδια οικογένεια αλλά το αμυγδαλωτό είναι μικρότερο και βρωμάει περισσότερο.


Το ΣΚΑΤΟ ΠΑΞΙΜΑΔΙ

Ρωτήστε κάποιον πικραμένο συγγενή να σας πει. Η ατάκα "έκανα το σκατό μου παξιμάδι" προέρχεται από τα βάθη της Ασίας ή κάτι τέτοιο.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΟΥ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΥ

Τι θέλει αυτό το σκατό εδώ; Α ναι είχε έρθει ο υδραυλικός.


Το ΣΚΑΤΟ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΟΥ

Είναι το σκατό που ανακάλυψε την Αμερική.


Το ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΚΑΤΟ.

Δυσκοίλιο σκατό. Βγαίνει αργά και θέλει αυτοσυγκέντρωση. Το αποτέλεσμα είναι πάντα αμφίβολο... σαν τη ζωή. Όταν δείτε κάποιον να βγαίνει από τον καμπινέ συνοφρυωμένος και λίγο αφηρημένος είναι επειδή έκανε ένα φιλοσοφικό σκατό.
Ο διάλογος μπορεί να είναι ο εξής.

- Φίλιππα έχεσες ρε;
-...
- ρε μαλάκα...
- ε; ναι... ναι..
- τι έγινε;
- ... λίγο.. τι; τι είπες;
- Ρε μαλάκα τι έγινε εκεί μέσα;
- κάτι σκέφτηκα...
- ρε Φίλιππα; κλαις ρε μαλάκα;

Το φιλοσοφικό σκατό παίρνει τόση ώρα που καμιά φορά σε κάνει να σκέφτεσαι δυσάρεστα πράγματα.


Το ΣΚΑΤΟ MACH3

Mόνο ο φίλος μου ο Στέλιος μπορεί να κάνει τέτοια σκατά.
Το σκατό αυτό είναι ταχύτατο.
Κάθεσαι ΠΡΑΦ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ!
Τέρμα.

Τι σκατά; Την άλλη φορά μπήκε να χέσει και άκουσα το καζανάκι πριν καν κλείσει η πόρτα. Καμιά φορά έχω την υποψία ότι δε χέζει ποτέ και ότι τρώει οξυγόνο ή κάτι τέτοιο.


Τέλος.
------

Καθως σ αυτο το blog συλλεγω σιγα σιγα οτι εχω γραψει, βαζω κι αυτο. Αποτελει πνευματικο μου παιδι και ευχαριστω την υπεροχη κωλογρια που το πρωτοδημοσιευσε και μου εβαλε και τονους!

Peace out niggaz!

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Story Time

Πως με εδειραν κατι πρεζακια ή Οι περιπετειες ενος θυματος των περιστασεων.

Ημανε με δυο φιλους σπιτι... διαμενω εις τα γραφικα Εξαρχεια απο τα 19 μου και ειμαι γνωστη μουρη εκει...σχεδον. Ξερω τον Ποπαυ, τον Τιραμολα, το Μοικανο, τον περιπτερα, ολο το διασημο καστ του Γρηγορη και το σωμα μου αποτελειται κατα 89 τοις εκατο απο πιτα-γυρο-Σαββα.
Αυτος ειμαι!

Επισης ειμαι καλο παιδι. Δεν εχω πειραξει ποτε κανενα και στα πρεζακια δινω παντα κανενα ψιλο, οπου ψιλο πες ευρω, δηλαδη καμια φορα δινω και 2 ευρω αν εχω, το οποιο ειναι ηλιθιο γιατι μερικα χρονια πριν δε θα μπορουσα να διανοηθω να δωσω 7 κατοσταρικα σε πρεζακι και φυσικα ενα πρεζακι δε θα μπορουσε ποτε να διανοηθει να ζητησει τοσα λεφτα, αφου η τρεχουσα ταριφα ηταν το κατοσταρικο και οποιος την παραβιαζε, το βραδυ βιαζοταν πρωκτικα απο εκεινο το τσουρμο αγαλματα που εχει στη μεση της πλατειας, τα οποια τη νυχτα ζωντανευουν και διψανε για αιμα και κωλο.

Οποιος με παρακολουθησε μεχρι εδω να συνεχισει.
Οποιος εκανε διαλειμμα για να ξαναδιαβασει τι στο διαολο λεω, να τα παρατησει γιατι θα μιλησω ακομα πιο ασυνταχτα.

Ημανε με δυο φιλους σπιτι λοιπον και παιζαμε κατι πολεμικο στο κομπιουτερ (στα πολεμικα ειμαι πολυ καλος, ισως ο καλυτερος που ξερω). Ο ενας φιλος μου ηταν εξω απο το σπιτι και μιλουσε με μια φιλη του. Εγω πυροβολουσα κατι σοβιετικους αλλα δε θελω να το κανω πολιτικο το θεμα.

Αξαφνα και εντελως εξ απροοπτου, χτυπαει μανιωδως η πορτα και τρεχω να ανοιξω, αφηνοντας τον ψηφιακο πολεμο στο ελεος του A.I και παω να ανοιξω την πορτα που χτυπουσε με τετοια επιτακτικοτητα λες και ετρωγε ξυλο κανενας κολλητος μου!

Ανοιγω και βλεπω τη φιλη του κολλητου να κλαιει λιγο.
Τι εγινε μωρη;

- Τρεξτε και πρεζονια δερνουν το Στελιο. ( Ο Στελιος ειναι κολλητος, η πορτα μου ειναι σοφη)

- Που τι;

- Ελατε γρηγορα απο εκει... λεει αυτη

Φωναζω το Μαρκο, τον αλλο κολλητο που ηταν μεσα, παιρνω κλειδια και βγαινω στο δρομο.
Εν τω μεταξυ πισω απο την πορτα εχω μια μπετοβεργα που γαμει ελεφαντες και εχει και μια ωραια λαβη απο καλωδιο για να μην συγκαιγομαι. Αλλα οπως ειπα, ειμαι καλο παιδι και δεν τη χρησιμοποιω αλλα κυριως επειδη αν η μπετοβεργα αλλαξει χερια, θα ειμαι εγω ο γαμημενος ελεφας και αυτο θα ειναι ξενερα απ τις λιγες.

Βγαινω στο δρομο με τον Μαρκο. Μπροστα η κοπελα - πισω εμεις - Που ειναι μωρη; - Ακολουθηστε με προς τα κατω πηγαν - και τρεχουμε να προλαβουμε το φονικο.

Φτανουμε στη διασταυρωση Στουρναρη και Μπουμπουλινας οταν ακουμε τα εξης φριχτα λογια:

- ΓΙΑΤΙ ΚΥΝΗΓΑΤΕ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ;

Και τοτε σκαει η πρωτη γροθια στο νεανικο μου πηγουνι!


FLASH BACK!

Ο Στελιος καθεται εξω απο την πορτα μου με την κοπελα ενω πλησιαζουν 4 πρεζακια (3 ανδρες και κατι που μοιαζει με γυναικα) οι οποιοι κοιταζουν μεσα στα αυτοκινητα για κατιτις να καβουρωσουν. Ο Στελιος τους βλεπει να πλησιαζουν με κακες διαθεσεις αλλα δεν το κουναει για να μη γινει στοχος. Ως γνωστον τα πρεζακια ανιχνευουν την κινηση σαν κατι τερατα στις αμερικανικες ταινιες δρασης. Τα πρεζακια τους πλησιαζουν και ρωτανε "Εχετε κανενα ψιλο;"
ο Στελιος εχει κατι ψιλα αλλα ειναι σε συμπυκνη μορφη πεντοχιλιαρου οποτε λεει:

- Οχι

Και το αρχιπρεζακι του λεει:

- Αφου δεν εψαξες που το ξερεις;

Ο Στελιος δε χανει καιρο. Για να μην τον "ψαξουν" τους λεει "Μισο λεπτο μαγκες να παω να χαλασω κι ερχομαι - παμε Μαρια (ας πουμε οτι αυτη την ελεγαν Μαρια, δε τη θυμαμαι την πουτανα) αλλα η Μαρια αργει να σηκωθει και ο Στελιος ηδη πισωπατα προς το ψιλικατζιδικο.

Το πρεζακι το νιωθει καπως απειλητικο αυτο και του λεει ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ;
Αυτο ο Στελιος το νιωθει καπως πιο απειλητικο και αρχιζει να τρεχει.
το πρεζακι καταφανως στεναχωρημενο απο τη φαση τον παιρνει στο κατοπι μαζι με τη φρικιαστικη πρεζοπαρεα του και κατηφοριζουν στη Στουρναρη αλαλλαζωντας ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ.
Τοτε η Μαρια χωρις να ξερει τι αλλο να κανει, γυριζει και χτυπαει την πορτα μου λες και δερνουν το Στελιο...

Flash to NOW an shit!

ΠΑΤ ΚΛΩΤΣ ΜΠΙΦ
Τρωω γροθιες!
Γιατι τρωω γροθιες;
Τρωω πολλες γροθιες! Α να και μια κλωτσια, μα γιατι με δερνουν αυτοι; Δερνουν και το Μαρκο. Μαλακα τρωω ξυλο και δεν ξερω γιατι. Ας τους ρωτησω.
- ΤΙ ΒΑΡΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ;

Τα πρεζακια μας βαρανε λες και δεν υπαρχει αυριο. Αρχιζω να ποναω λιγο σε διαφορα μερη αλλα κραταω την αξιοπρεπεια και το χιουμορ μου οσο μπορω. Προσπαθω να αντισταθω στα χτυπηματα και δε χτυπαω κανεναν. Απλα προσταυτευω το κεφαλι μου που ειναι πιο πολυτιμο κι απο το χρυσαφι και τα μπαλακια μου που ειναι πιο πολυτιμα κι απο το μυαλο μου.
Τα πρεζακια μας πανε κλωτσομπουνοντας μεχρι το υποστεγο της Μποταση και εκει μας γαμουν το θεο. Η γυναικα πρεζακι με βαραει στο κεφαλι με ενα μπουκαλι μπυρας, ο ψηλος με κλωτσαει στα πλευρα και οι αλλοι δυο προσπαθουν να πνιξουν τον Μαρκο.
Η Μαρια ή οπως λενε αυτη τη μαλακισμενη φιλη του φιλου μου, χοροπηδαει γυρω γυρω φανερα σοκαρισμενη, φωναζοντας ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΗ ΤΟΥΣ ΔΕΡΝΕΤΕ!

Στο οποιο ενα πρεζακι αποκρινεται:

ΣΟΥ ΤΑ ΤΡΩΝΕ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΔΕ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;

Εκει το μυαλο μου παιρνει μια εξτρα στροφη και καταλαβαινω το Μεγαλο Αστειο.
Τα πρεζακια κουραστικαν να κυνηγανε το Στελιο (που ειχε φτασει στην πλατεια Ομονοιας, χωρις πλακα) και δεν ειχαν τι να δειρουν. Μετα ειδαν εμας να τρεχουμε πισω απο την Μαρια και νομιζαν οτι θελαμε να τη δειρουμε... Τουτεστιν, νομιζαν οτι ειμαστε οι νταβατζηδες της και οτι της "τα τρωμε". ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΙΑ;

Εκει αρχιζω να γελαω δυνατα.

- ΤΙ ΓΕΛΑΣ ΡΕ ΧΟΝΤΡΕ; λεει ο αρχιπρεζαξ με μανια ενω διαφορα σαλια μαζευονται στις ακρες του στοματος του.

Το ξυλο συνεχιζεται και ποναει πολυ, αλλα το αστειο ειναι μεγαλυτερο και ξεχναω καπως τον πονο. Εξ' αλλου απο τα χτυπηματα τους, το πιο οδυνηρο ηταν το "Τι γελας ρε χοντρε". Προσπαθω να εξηγησω στα πρεζακια οτι δεν ηρθαμε για τσαμπουκα και οτι απλα εγινε μια παρεξηγηση μαγκες σοβαρα μη βαρατε αλλο οχι στο κεφαλι και τετοια.

Δεν ακουνε τιποτα ομως. Ευτυχως, ο φοβος, το γεγονος οτι δε φταιω, το γελιο και η αδρεναλινη με κανουν να μη νιωθω πονο και συνειδητοποιω οτι μπορω να δειρω τον ενα ανετα. Τον αλλο με δυσκολια. Τη γυναικα θα την κανω να με ερωτευτει με μια ατακα (γιατι ειμαι γαματος και τετοια) και μετα με το Μαρκο θα δειρουμε τον τελευταιο. Αλλα οχι.

Υπαρχουν μερικοι ασταθμητοι παραγοντες οπως το Μαχαιρι του Σροντινγκερ. Εστω οτι σε δερνει ενα πρεζακι. Το μαχαιρι στην τσεπη του ειναι και πραγματικο και φανταστικο μεχρι να το βγαλει και να σου το εξαφανισει μεσα στα σωθικα. Ανικανος να εξηγησω την αρχη της απροσδιοριστιας στο πρεζακι αποφασιζω να πιστεψω οτι κουβαλαει εστω ενα κοπιδι ή ενα ακονισμενο νυχοκοπτη και οτι αν ριξω εστω και μια γροθια θα τον αναγκασω να το βγαλει. Τα αντερα μου τα αγαπαω και δε θελω να τα δω στο πεζοδρομιο.

Επισης παιζει ενα αλλο σκηνικο. Εγω ΜΕΝΩ εξαρχεια. Θελω να περπαταω στο δρομο χωρις να φοβαμαι οτι θα με διπλαρωσει ενα πρεζακι που εδειρα και το πηρε στραβα. Αν τον εδερνα θα μαζευε παρεα. Θα με στοιχειωνε. Τα πρεζακια δεν εχουν δουλειες ή εποικοδομητικα χομπυ. Μπορουν πολυ ευκολα να περιμενουν να σε γαμησουν για αιωνες. Το σκεφτηκα πολυ. Δε λεει να ζησω ετσι μεσα στο φοβο. Εγω εχω κατι να χασω.. τη ζωη μου. Αυτοι δεν εχουν.

Αποφασιζω να κατσω να τις φαω μεχρι να κουραστουν και να φυγουν και μετα να βρω το Στελιο ή το πτωμα του.

Τοτε βλεπω ενα πρεζακι να κραταει το Μαρκο απο το λαιμο ενω ενα αλλο πρεζακι βαζει το χερι στην κωλοτσεπη!

Δε γαμιεται, σκεφτομαι και πηδαω πανω στο πρεζακι φωναζοντας ΣΡΟΟΟΝΤΙΓΚΕΡΡΡΡΡΡ (ψεμα). Ημουν εκατον τοσα κιλα τοτε και το να πεσω πανω σε ενα πρεζακι ειναι πολυ καλο κολπο γιατι ειναι καθαρη η διαφορα μαζας και στροφορμης. Τα πρεζακια πεφτουν λιγο κατω και ο Μαρκος αρχιζει να τρεχει προς την πλατεια. Εγω βρισκω ευκαιρια να τρεξω απο την αλλη ωστε να διασπασουμε ταις δυναμεις κρουσης των και επισης ελπιζω να με κυνηγησει ο λεπτος και η γκομενα για να τους κανω καλα ευκολα, αν χρειαστει.

Και τοτε ακουω την ατακα:

ΩΧ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΜΟΥ!
Ο Μαρκος εχει 112344 βαθμους μυωπιας.
Ο Μαρκος μεσα στον καυγα εχασε τα γυαλια του και θεωρησε τρομερη εμπνευση να χωθει παλι μεσα στα πρεζακια να τα βρει. Τι να πω κι εγω με το Σροντινγκερ... Ο Μαρκος εχει τις καλυτερες ιδεες!
Τα πρεζακια αρχιζουν παλι να τον δερνουν οποτε γυριζω παλι κι εγω πισω να φαω αλλη μια δοση.

Τελικα κουραζονται ή απλα βαριουνται αφου τους παιζουμε μονο αμυνα και το ξυλο καπως σταματαει. Κλωτσογαμιωντας μας χωριζουν στα 2 και μας λενε να μην ξαναπατησουμε το ποδι μας εκει! Οταν λεω μας χωριζουν στα δυο, εννοω εγω με τη Μαρια και ο Μαρκος τρεχει με τα γυαλια του προς αγνωστη κατευθυνση!

Ανεβαινοντας τη Στουρναρη με σκισμενα ρουχα και ηθικα προσβεβλημενος, παιρνω το τηλεφωνο της Μαριας και τηλεφωνω στο Στελιο.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΑΝ ΣΤΟ ΞΥΛΟ!

- στην ομονοια ειμαι και ειπα σε ενα μπατσο να με φερει με το περιπολικο αλλα μου λεει δεν ειμαι και ταριφας και τωρα ειμαι στο τμημα... φαγατε ξυλο;...

ΝΑΙ ΦΑΓΑΜΕ ΞΥΛΟ!


τελος παντων μερικα παγακια μετα και λιγο νερο συνερχομαστε. Μιλαμε ολη τη νυχτα γι αυτο. Η νυχτα που φαγαμε ξυλο, λογω του αυξημενου αισθηματος street δικαιοσυνης τεσσαρων τοξικομανων. Μαγικες στιγμες!


Και τωρα παμε στον επιλογο:

Μερικους μηνες μετα παω στο Γρηγορη για μεσημεριανο.
Απ' εξω βλεπω μια γνωριμη φατσα να νταγκλαρει.

Παγωνω! Ο ΑΡΧΙΠΡΕΖΑΞ!

Τρωω φλασμπακ απο το Βιετναμ. Στεγνωνει ο στομας. Τα παλια τραυματα... τα ναρκωτικα.. φωνες αντηχουν στο μυαλο μου...
ΤΙ ΓΕΛΑΣ ΡΕ ΧΟΝΤΡΕ.. ΡΕ Χοντρεε.. χοντρεεεε...

Διατηρω την ψυχραιμια μου και ελπιζω να μη με θυμαται. Ανεβαινω τα σκαλοπατια και με πιανει απο το χερι.

Ερωτικη σκηνη. Σχεδον. και λεω ερωτικη γιατι αν με γαμησει παλι θα τον ερωτευτω.

"Φιλαρακι.... εχεις κανενα ψιλο; Μολις αποφυλακιστηκα...νιο νιο νιο..."

Τον κοιταζω με απορια. Τα ματια του ειναι θολα. Ειναι αξυριστος. Βρωμικος. Αρρωστος.
Σκεφτομαι οτι ειναι η θεοσταλτη ευκαιρια μου να τον τιμωρησω γι αυτα που μου εκανε χωρις λογο. Η θεια οργη με γεμιζει σαν μπιτονι, που γεμιζει απο ενα υγρο που ειναι κακο.
Σφιγγω το χερι μου σε γροθια, το βαζω στην τσεπη... και τραβαω απο μεσα δεκα ευρω...


Του τα δινω. Με ευχαριστει.
"Ευχαριστω φιλαρακι, εισαι καλο παιδι φαινεται... να σε εχει ο θεος καλα... νιονιονιο..."

Δε θα φαω σημερα, σκεφτομαι. Εφαγα το κρυο πιατο της εκδικησης.

Καλη σας ορεξη!