Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ολη η αληθεια για ολα.

Σκεφτειτε ενα εγκεφαλο, ετσι; Μια γλυτσερη φορτισμενη αηδια κλεισμενη στο κοκκαλινο καβουκι της.

Αυτη η αηδια χωριζεται σε 2 μερη σαν τον κωλο. Μερικοι τα λενε ημισφαιρια, εγω τα λεω κωλομερια γιατι οπως στον κωλο ολη η ουσια ειναι στο κωλοτρυπιδι ετσι και στον εγκεφαλο ολη η ουσια ειναι στην ενωση.

Ειναι σαν τον Ιανο τον Διπροσωπο... η ακομα καλυτερα σαν τον Μεγαλο πανα. Μισος θεος μισος ζωο και τετοια.
Εχουμε λοιπον το ενα εγκεφαλικο κωλομερι, που ειναι οπως λενε και οι επιστημονες το πιο πρακτικο και εχει να κανει με την επισκευη αυτοκινητων και τα συναφη και εχουμε και το αλλο το πιο αδερφιστικο που αναλωνεται στην κατανοηση ποιηματων.

...με ακολουθειτε;

Εχουμε 2 εγκεφαλους στη συσκευασια του ενος. Δυο φωνες δηλαδη. Πιο παλια ειχαμε μια μονο. Τη φωνη του ζωου. Ειμασταν ευτυχεις και δεν ειχαμε ιδεα τι ειναι το ιντερνετ. Βελαζαμε πανευτυχεις στα παναρχαια λιβαδια. Κι αν οχι πανευτυχεις.. ποιος χεστηκε; Δεν υπηρχε κανεις για να κρινει τη φαση. Οι σκεψεις και οι πραξεις μας ειχαν συνεπεια. Ο ανθρωπος ηταν απαθης σαν γελαδι. Ηταν οτι ηθελε ο Θεος. Ενα υπακουο στωικο παπαρι... παμε παρακατω γιατι βαραινει.

Αλλα οταν γιναμε "κανονικοι" ανθρωποι ο εγκεφαλος εγινε διχρονος. Ο ανθρωπος αρχισε να ακουει 2 φωνες. Η μια, το ζωο, του ελεγε "γαμα τον τον πουστη" και η αλλη του ελεγε "οχι μην το γαμεις τον πουστη δεν τρεχει μια φιλε ολα καλα!"

Ο ανθρωπος αρχισε να τρελαινεται. Δηλαδη απεκτησε αυτο που λεμε ψυχη. Επιγνωση.
ΤΡΕΛΑ! Η ψυχη ειναι μια τρελα και γι αυτο σχετιζεται με την ψυχολογια.

Γιατι;
ΓΙατι ειχε 2 εγκεφαλους που ειχαν την ικανοτητα να παρατηρουν ο ενας τον αλλο. Ο ανθρωπος εγινε τρελος. Αρχισε να παρατηρει τον εαυτο του γιατι (και εδω ειναι το κολπο) ο αριστερος εγκεφαλος του επαιρνε σηματα απο το δεξι και τ'ανασκελα παλι χωρις να μπορει να καταλαβει οτι βλεπει το αλλο του μισο. Εκει στην ενωση ...στην ψυχοκωλοτρυπιδα ειναι η ψυχη. Εκει ο εγκεφαλος φρικαρει και επινοει θεους. Σου λεει "ακουω φωνες που δεν ειμαι σιγουρος οτι τις λεω εγω".. αρα καποιος απ εξω μου μιλαει στα μεσα μου.
Μαλακα ψηλε, δεν ειναι απ εξω. Απο το διπλα διαμερισμα ερχεται. Και αναποδα ισχυει το ιδιο. Το γκεη ημισφαιριο παρατηρει τις αηδιες του στρεητ και λεει "τι μαλακας ειμαι!" Τραγωδια μαν!!!!

Ειναι τραγικο. Χιλιαδες χρονια τωρα η ανθρωποτητα επινοει θεους επειδη εγω δεν ειχα γεννηθει.

Αν με ρωτουσαν θα τους εξηγουσα. Απο εκει προερχεται η εμπνευση.
Απο εκει προερχεται η ενοχη.
Απο εκει προερχεται η τεχνη και το χιουμορ. Απο την ενωση του θεου και του ζωου. Του ανδρικου και του γυναικειου ημισφαιριου. Του φυσικου και του πνευματικου.

Παρτε τη μορφη του Μπαφομετ. Του σατανα. Ειναι τραγωτας και ανθρωπος μαζι. Εχει ψωλη μα εχει και βυζια.
Ειναι ο διαβολος. Ο διαβολεας. Αυτος που σου βαζει καταστασεις στο μυαλο. Ο εωσφορος που σου δινει τη γνωση και μετα γελαει οταν σε βλεπει να μπερδευεσαι.

Εκει ειναι το προπατορικο αμαρτημα. Στην ενωση των 2 ημισφαιριων. Γι αυτο λεγεται ετσι ο εωσφορος. Γι αυτο ζουμε στη συγχυση. Γι αυτο συμβαινουν ολα.

Οταν εγινε το προπατορικον, ο ανθρωπος απεκτησε ψυχη. Αυτη ηταν η καταρα του σατανα. Κι απο τοτε τον κυνηγαει τον ανθρωπο και δεν τον αφηνει να στεριωσει παρα ψαχνει παντα να δει απο που προερχεται αυτη η τρελα.

Τρομαγμενος τρελος και παραφρων ο ανθρωπος, καβαλα στον πλανητη, προσπαθει να ενωσει παλι το θεο με το ζωο. Να τεντωσει την ψυχη του, να την ανοιξει ωστε τα 2 κωλομερια να γινουν ενα! Να καταλαβει το ενα, τι θελει το αλλο. Αυτο ειναι η ψυχη ρε μαλακες.

Δεν ειναι ενα αερικο που κατοικει μεσα μας και περιμενει το λεωφορειο για τη Νεα Ζωη.
Ειναι ο απελπισμενος υπαλληλος του ψυχο-ΟΤΕ μας που συνδεει τα δυο κεντρα. Το παρατηρητηριο στη μεση της αιωνιας μαλακιας. Ο αγχωμενος ασυρματιστης. Η ψυχη ειναι το κοινο κομματι 2 συνολων. Εκει στην ταυτοιση που και οι 2 δυναμεις ερχονται σε επαφη και βλεπει η μια τι κανει η αλλη...

Ειναι τοσο απλο και τοσο αδυνατο να το αποδειξω.

Εκει κρυβεται η προοδος, η εξελιξη, ο πολεμος... ολες οι τεχνες ερχονται απο την ενωση. Ολα τα ανθρωπινα κατορθωματα και παραπτωματα. Αυτο που μας εστειλε στη σεληνη και στον αρη ειναι εκει. Το χεβυ μεταλ ειναι εκει αναμεσα. Ειναι η θεικη διαδικασια του να φτιαχνεις με προσοχη και φροντιδα, τη μουσικη που θα σε κανει να νιωσεις σα ζωο.

Για ολα φταινε τα 2 κωλομερια μας.

Και μετα μου λετε για τα κωλοβιβλια που διαβαζετε και λενε ενα σωρο αρχιδιες για θεους και δαιμονες.
Τιποτα δεν ξερουν οι επιστημονες ρε τσογλανια. Κλειστε τα βιβλια και ανοιξτε τα ματια. Αισθανθειτε τον κοσμο, παρατηρηστε και πειραματιστειτε. Η αληθεια ειναι εκει εξω και ειναι βλακωδης και μεγαλοπρεπης σαν το καθυστερημενο γιο που κληρονομησε το θρονο του βασιλειου της παροδικοτητας.

Η θεωρια αυτη που ειναι και η πιο σωστη απ ολες που εχουν ακουστει ποτε, εχει εφαρμογη σε πολλα πραματα οπως ας πουμε:

ΕΙΜΑΙ Ο ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ, ΙΣΩΣ. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΕΒΑΙΟΤΙΣ!

φιλοσοφια του κωλου.

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

Ντροπή σου!

"Μια ρομπα την ημερα, τη ντροπη την κανει περα" ειπε καποτε ενα σοφος σαμουραι.

Εισαγωγη: Ολοι κατα καιρους εχουμε κανει κι εχουμε πει πραγματα που μας εχουν ντροπιασει ανεπανορθωτα. ειναι αυτες οι σπανιες και τρομερες στιγμες που θελεις να ανοιξει η γη και να σε καταπιει και να ξεχασεις τον πονο!
Ας συμφιλιωθουμε με τι σαπιλα μας κι ας μοιραστουμε μεταξυ μας, τις πολυτιμες στιγμες της ιερης ισοπεδωτικης ρομπας! Τι ωραιος προλογος...

Ειμαι στο γυμνασιο μπορει και πρωτη λυκειου και κανω ποδηλατο στον παραλιακο δρομο του εξοχικου. Στο καφε, διπλα στο δρομο ειναι ο παιδικος μου ερωτας με τις φιλες της. (Ηταν η πρωτη φορα που την εβλεπα εκεινο το καλοκαιρι και η καρδια μου αρχισε να χτυπαει σα μαλακισμενη...)
Με φωναζει και εγω της κανω νοημα με τα ματια σαν αμερικανος σταρ...
Για καποιο λογο, μου φαινεται ΠΟΛΥ ΓΑΜΑΤΟ να φρεναρω αποτομα ωστε να σουρω την πισω ροδα στην ασφαλτο.... οποτε παταω το φρενο με δυναμη και ανασηκωνομαι ελαφρα απο τη σελα.

(Τι γινεται ομως οταν εκεινη φοραει μονο το μαγιο της και την ωρα που με χαιρεταει δακωνει το καλαμακι της πορτοκαλαδας της, χαμογελωντας σα μικρος γαμημενος ηλιος; Ο μικρος Ερικ (εγω) θολωνει! Αυτο γινεται! Και οταν ο μικρος Ερικ θολωνει γιατι ειναι καψουρης (κουλαρα!) δεν παταει το φρενο της πισω ροδας. αλλα της μπροστινης!)

(lol parentheseis lol)

Εχοντας τα ματια καρφωμενα στο αντικειμενο του ποθου, νιωθω μια δυσαρεστη μετατοπιση μαζας. Τα ποδια μου εγκαταλειπουν τα πεταλια και εκσφενδονιζομαι προς τα μπροστα κερνωντας τα καλαμπαλικια μου μια αγκαλια τιμονι!
Το τιμονι αυτο, συναντα τα οικογενειακα μου κειμηλια με τη δυναμη δεκα ταυρων. Ο καθετος διαχωρισμος ειναι βιαιος και οριστικος. Ευτυχως δεν πεφτω μπροστα. Ακουμπαω τα ποδια κατω και μενω κολλημενος με τα αρχιδια στο καθετο στελεχος του τιμονιου.

Ο καταραμμενος πονος δεν εχει ερθει ακομα. Οοοχι! Αυτος ο πονος ειναι υπουλος. Και τεμπελης. Ειναι αραχτος στην πολυθρονα του και βαριεται να σηκωθει. Αλλα παντα σηκωνεται και περπαταει νωχελικα μεχρι τα αρχιδια μας! Και τα γαμει ολα. Ανακαθομαι με προσοχη και βολευομαι στη σελα περιμενοντας τον πονο. Στο μεταξυ αυτη εχει σηκωθει και ερχεται με το μαγιο της, να με φιλησει....

Νατος.. φτανει ο πουστης. Τα ματια μου δακρυζουν. Βλεπω ενα πορτοκαλι μαγιο να κυματιζει αναμεσα στα δακρυα. Η φωνη της ακουγεται μπασα και πνιγμενη.
"ΤΙΙΙ ΚΑΝΕΙΕΙΣ ΒΡΕΕΕ ΣΥΥΥΥΥΥ..." μου λεει η φωνη απο το πηγαδι.

Ανοιγω τα ματια μου και την κοιταζω με ανεξιχνιαστο υφος καθος ο πονος εχει γραπωσει τα κουκουναρια μου με μισος. Δε μπορω να αρθρωσω λεξη. Αν ανοιξω το στομα μου θα φωναξω. Σφιγγομαι. Παιρνω αερα απο τα ρουθουνια μου, δαγκωνομαι και τις λεω με την πιο ψιλη φωνη του κοσμου:

"καλαειμαιρεποτεηρθες?"

Και μετα ο πονος με χτυπαει σαν το σφυρι του θωρ. Τα γονατα μου τρεμουν... αυτη απλωνει το χερι της απο ενστικτο να με πιασει καθως γερνω απειλητικα προς την κατευθυνση της. πιανει το χερι μου απο τον καρπο καθως το αλλο προσγειωνεται σχεδον πανω στο βυζι της. Χανω τελειως την ισορροπια μου. John Woo slo-mo!
Προσπαθω να κρατηθω απο πανω της για να μην πεσω. Ο κωλος μου ειναι ακομα πανω στην σελα. Το ενα ποδι μου ειναι στον αερα. Το αλλο στο χωμα. Το ενα χερι μου το κραταει αυτη, το αλλο της πιανει το βυζι-μαγιο.

πεφτω,

πεφτουμε.

το χριστο, μου ποναω.
Προσγειωνομαι πανω της. Μαζι με το ποδηλατο. Μαζι με το βυζι. Μου ειναι αδυνατο να συγκρατησω τα δακρυα μου. Ζητω απο το σατανα να με σωσει. Γυρναω ανασκελα και βλεπω το γαλαζιο ουρανο. Το ματι μου σταματαει πανω σε ενα κλαδι δεντρου πανω απο την καφετερια.

Για μερικα κλασματα θελω να γινω φυλλο. Να καθομαι εκει ψηλα ησυχος. Να μη με πειραζει κανεις. Ενα φυλλο, τιποτα αλλ-ωρε πουστη ποναω πολυ!

Τελος παντων. Καταφερα και σηκωθηκα ορθιος και την σηκωσα απο το εδαφος. Μιλησαμε για .. κατι... και μετα ανεβηκα στο ποδηλατο και πηγα σπιτι ορθοπεταλια...
Γυναικες....


(oι αλλαγες απο αοριστο σε ενεστωτα αποτελουν δημιουργικο οχημα)

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007

what

what the fuck?