Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Story Time

Πως με εδειραν κατι πρεζακια ή Οι περιπετειες ενος θυματος των περιστασεων.

Ημανε με δυο φιλους σπιτι... διαμενω εις τα γραφικα Εξαρχεια απο τα 19 μου και ειμαι γνωστη μουρη εκει...σχεδον. Ξερω τον Ποπαυ, τον Τιραμολα, το Μοικανο, τον περιπτερα, ολο το διασημο καστ του Γρηγορη και το σωμα μου αποτελειται κατα 89 τοις εκατο απο πιτα-γυρο-Σαββα.
Αυτος ειμαι!

Επισης ειμαι καλο παιδι. Δεν εχω πειραξει ποτε κανενα και στα πρεζακια δινω παντα κανενα ψιλο, οπου ψιλο πες ευρω, δηλαδη καμια φορα δινω και 2 ευρω αν εχω, το οποιο ειναι ηλιθιο γιατι μερικα χρονια πριν δε θα μπορουσα να διανοηθω να δωσω 7 κατοσταρικα σε πρεζακι και φυσικα ενα πρεζακι δε θα μπορουσε ποτε να διανοηθει να ζητησει τοσα λεφτα, αφου η τρεχουσα ταριφα ηταν το κατοσταρικο και οποιος την παραβιαζε, το βραδυ βιαζοταν πρωκτικα απο εκεινο το τσουρμο αγαλματα που εχει στη μεση της πλατειας, τα οποια τη νυχτα ζωντανευουν και διψανε για αιμα και κωλο.

Οποιος με παρακολουθησε μεχρι εδω να συνεχισει.
Οποιος εκανε διαλειμμα για να ξαναδιαβασει τι στο διαολο λεω, να τα παρατησει γιατι θα μιλησω ακομα πιο ασυνταχτα.

Ημανε με δυο φιλους σπιτι λοιπον και παιζαμε κατι πολεμικο στο κομπιουτερ (στα πολεμικα ειμαι πολυ καλος, ισως ο καλυτερος που ξερω). Ο ενας φιλος μου ηταν εξω απο το σπιτι και μιλουσε με μια φιλη του. Εγω πυροβολουσα κατι σοβιετικους αλλα δε θελω να το κανω πολιτικο το θεμα.

Αξαφνα και εντελως εξ απροοπτου, χτυπαει μανιωδως η πορτα και τρεχω να ανοιξω, αφηνοντας τον ψηφιακο πολεμο στο ελεος του A.I και παω να ανοιξω την πορτα που χτυπουσε με τετοια επιτακτικοτητα λες και ετρωγε ξυλο κανενας κολλητος μου!

Ανοιγω και βλεπω τη φιλη του κολλητου να κλαιει λιγο.
Τι εγινε μωρη;

- Τρεξτε και πρεζονια δερνουν το Στελιο. ( Ο Στελιος ειναι κολλητος, η πορτα μου ειναι σοφη)

- Που τι;

- Ελατε γρηγορα απο εκει... λεει αυτη

Φωναζω το Μαρκο, τον αλλο κολλητο που ηταν μεσα, παιρνω κλειδια και βγαινω στο δρομο.
Εν τω μεταξυ πισω απο την πορτα εχω μια μπετοβεργα που γαμει ελεφαντες και εχει και μια ωραια λαβη απο καλωδιο για να μην συγκαιγομαι. Αλλα οπως ειπα, ειμαι καλο παιδι και δεν τη χρησιμοποιω αλλα κυριως επειδη αν η μπετοβεργα αλλαξει χερια, θα ειμαι εγω ο γαμημενος ελεφας και αυτο θα ειναι ξενερα απ τις λιγες.

Βγαινω στο δρομο με τον Μαρκο. Μπροστα η κοπελα - πισω εμεις - Που ειναι μωρη; - Ακολουθηστε με προς τα κατω πηγαν - και τρεχουμε να προλαβουμε το φονικο.

Φτανουμε στη διασταυρωση Στουρναρη και Μπουμπουλινας οταν ακουμε τα εξης φριχτα λογια:

- ΓΙΑΤΙ ΚΥΝΗΓΑΤΕ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ;

Και τοτε σκαει η πρωτη γροθια στο νεανικο μου πηγουνι!


FLASH BACK!

Ο Στελιος καθεται εξω απο την πορτα μου με την κοπελα ενω πλησιαζουν 4 πρεζακια (3 ανδρες και κατι που μοιαζει με γυναικα) οι οποιοι κοιταζουν μεσα στα αυτοκινητα για κατιτις να καβουρωσουν. Ο Στελιος τους βλεπει να πλησιαζουν με κακες διαθεσεις αλλα δεν το κουναει για να μη γινει στοχος. Ως γνωστον τα πρεζακια ανιχνευουν την κινηση σαν κατι τερατα στις αμερικανικες ταινιες δρασης. Τα πρεζακια τους πλησιαζουν και ρωτανε "Εχετε κανενα ψιλο;"
ο Στελιος εχει κατι ψιλα αλλα ειναι σε συμπυκνη μορφη πεντοχιλιαρου οποτε λεει:

- Οχι

Και το αρχιπρεζακι του λεει:

- Αφου δεν εψαξες που το ξερεις;

Ο Στελιος δε χανει καιρο. Για να μην τον "ψαξουν" τους λεει "Μισο λεπτο μαγκες να παω να χαλασω κι ερχομαι - παμε Μαρια (ας πουμε οτι αυτη την ελεγαν Μαρια, δε τη θυμαμαι την πουτανα) αλλα η Μαρια αργει να σηκωθει και ο Στελιος ηδη πισωπατα προς το ψιλικατζιδικο.

Το πρεζακι το νιωθει καπως απειλητικο αυτο και του λεει ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ;
Αυτο ο Στελιος το νιωθει καπως πιο απειλητικο και αρχιζει να τρεχει.
το πρεζακι καταφανως στεναχωρημενο απο τη φαση τον παιρνει στο κατοπι μαζι με τη φρικιαστικη πρεζοπαρεα του και κατηφοριζουν στη Στουρναρη αλαλλαζωντας ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ.
Τοτε η Μαρια χωρις να ξερει τι αλλο να κανει, γυριζει και χτυπαει την πορτα μου λες και δερνουν το Στελιο...

Flash to NOW an shit!

ΠΑΤ ΚΛΩΤΣ ΜΠΙΦ
Τρωω γροθιες!
Γιατι τρωω γροθιες;
Τρωω πολλες γροθιες! Α να και μια κλωτσια, μα γιατι με δερνουν αυτοι; Δερνουν και το Μαρκο. Μαλακα τρωω ξυλο και δεν ξερω γιατι. Ας τους ρωτησω.
- ΤΙ ΒΑΡΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ;

Τα πρεζακια μας βαρανε λες και δεν υπαρχει αυριο. Αρχιζω να ποναω λιγο σε διαφορα μερη αλλα κραταω την αξιοπρεπεια και το χιουμορ μου οσο μπορω. Προσπαθω να αντισταθω στα χτυπηματα και δε χτυπαω κανεναν. Απλα προσταυτευω το κεφαλι μου που ειναι πιο πολυτιμο κι απο το χρυσαφι και τα μπαλακια μου που ειναι πιο πολυτιμα κι απο το μυαλο μου.
Τα πρεζακια μας πανε κλωτσομπουνοντας μεχρι το υποστεγο της Μποταση και εκει μας γαμουν το θεο. Η γυναικα πρεζακι με βαραει στο κεφαλι με ενα μπουκαλι μπυρας, ο ψηλος με κλωτσαει στα πλευρα και οι αλλοι δυο προσπαθουν να πνιξουν τον Μαρκο.
Η Μαρια ή οπως λενε αυτη τη μαλακισμενη φιλη του φιλου μου, χοροπηδαει γυρω γυρω φανερα σοκαρισμενη, φωναζοντας ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΗ ΤΟΥΣ ΔΕΡΝΕΤΕ!

Στο οποιο ενα πρεζακι αποκρινεται:

ΣΟΥ ΤΑ ΤΡΩΝΕ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΔΕ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;

Εκει το μυαλο μου παιρνει μια εξτρα στροφη και καταλαβαινω το Μεγαλο Αστειο.
Τα πρεζακια κουραστικαν να κυνηγανε το Στελιο (που ειχε φτασει στην πλατεια Ομονοιας, χωρις πλακα) και δεν ειχαν τι να δειρουν. Μετα ειδαν εμας να τρεχουμε πισω απο την Μαρια και νομιζαν οτι θελαμε να τη δειρουμε... Τουτεστιν, νομιζαν οτι ειμαστε οι νταβατζηδες της και οτι της "τα τρωμε". ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΙΑ;

Εκει αρχιζω να γελαω δυνατα.

- ΤΙ ΓΕΛΑΣ ΡΕ ΧΟΝΤΡΕ; λεει ο αρχιπρεζαξ με μανια ενω διαφορα σαλια μαζευονται στις ακρες του στοματος του.

Το ξυλο συνεχιζεται και ποναει πολυ, αλλα το αστειο ειναι μεγαλυτερο και ξεχναω καπως τον πονο. Εξ' αλλου απο τα χτυπηματα τους, το πιο οδυνηρο ηταν το "Τι γελας ρε χοντρε". Προσπαθω να εξηγησω στα πρεζακια οτι δεν ηρθαμε για τσαμπουκα και οτι απλα εγινε μια παρεξηγηση μαγκες σοβαρα μη βαρατε αλλο οχι στο κεφαλι και τετοια.

Δεν ακουνε τιποτα ομως. Ευτυχως, ο φοβος, το γεγονος οτι δε φταιω, το γελιο και η αδρεναλινη με κανουν να μη νιωθω πονο και συνειδητοποιω οτι μπορω να δειρω τον ενα ανετα. Τον αλλο με δυσκολια. Τη γυναικα θα την κανω να με ερωτευτει με μια ατακα (γιατι ειμαι γαματος και τετοια) και μετα με το Μαρκο θα δειρουμε τον τελευταιο. Αλλα οχι.

Υπαρχουν μερικοι ασταθμητοι παραγοντες οπως το Μαχαιρι του Σροντινγκερ. Εστω οτι σε δερνει ενα πρεζακι. Το μαχαιρι στην τσεπη του ειναι και πραγματικο και φανταστικο μεχρι να το βγαλει και να σου το εξαφανισει μεσα στα σωθικα. Ανικανος να εξηγησω την αρχη της απροσδιοριστιας στο πρεζακι αποφασιζω να πιστεψω οτι κουβαλαει εστω ενα κοπιδι ή ενα ακονισμενο νυχοκοπτη και οτι αν ριξω εστω και μια γροθια θα τον αναγκασω να το βγαλει. Τα αντερα μου τα αγαπαω και δε θελω να τα δω στο πεζοδρομιο.

Επισης παιζει ενα αλλο σκηνικο. Εγω ΜΕΝΩ εξαρχεια. Θελω να περπαταω στο δρομο χωρις να φοβαμαι οτι θα με διπλαρωσει ενα πρεζακι που εδειρα και το πηρε στραβα. Αν τον εδερνα θα μαζευε παρεα. Θα με στοιχειωνε. Τα πρεζακια δεν εχουν δουλειες ή εποικοδομητικα χομπυ. Μπορουν πολυ ευκολα να περιμενουν να σε γαμησουν για αιωνες. Το σκεφτηκα πολυ. Δε λεει να ζησω ετσι μεσα στο φοβο. Εγω εχω κατι να χασω.. τη ζωη μου. Αυτοι δεν εχουν.

Αποφασιζω να κατσω να τις φαω μεχρι να κουραστουν και να φυγουν και μετα να βρω το Στελιο ή το πτωμα του.

Τοτε βλεπω ενα πρεζακι να κραταει το Μαρκο απο το λαιμο ενω ενα αλλο πρεζακι βαζει το χερι στην κωλοτσεπη!

Δε γαμιεται, σκεφτομαι και πηδαω πανω στο πρεζακι φωναζοντας ΣΡΟΟΟΝΤΙΓΚΕΡΡΡΡΡΡ (ψεμα). Ημουν εκατον τοσα κιλα τοτε και το να πεσω πανω σε ενα πρεζακι ειναι πολυ καλο κολπο γιατι ειναι καθαρη η διαφορα μαζας και στροφορμης. Τα πρεζακια πεφτουν λιγο κατω και ο Μαρκος αρχιζει να τρεχει προς την πλατεια. Εγω βρισκω ευκαιρια να τρεξω απο την αλλη ωστε να διασπασουμε ταις δυναμεις κρουσης των και επισης ελπιζω να με κυνηγησει ο λεπτος και η γκομενα για να τους κανω καλα ευκολα, αν χρειαστει.

Και τοτε ακουω την ατακα:

ΩΧ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΜΟΥ!
Ο Μαρκος εχει 112344 βαθμους μυωπιας.
Ο Μαρκος μεσα στον καυγα εχασε τα γυαλια του και θεωρησε τρομερη εμπνευση να χωθει παλι μεσα στα πρεζακια να τα βρει. Τι να πω κι εγω με το Σροντινγκερ... Ο Μαρκος εχει τις καλυτερες ιδεες!
Τα πρεζακια αρχιζουν παλι να τον δερνουν οποτε γυριζω παλι κι εγω πισω να φαω αλλη μια δοση.

Τελικα κουραζονται ή απλα βαριουνται αφου τους παιζουμε μονο αμυνα και το ξυλο καπως σταματαει. Κλωτσογαμιωντας μας χωριζουν στα 2 και μας λενε να μην ξαναπατησουμε το ποδι μας εκει! Οταν λεω μας χωριζουν στα δυο, εννοω εγω με τη Μαρια και ο Μαρκος τρεχει με τα γυαλια του προς αγνωστη κατευθυνση!

Ανεβαινοντας τη Στουρναρη με σκισμενα ρουχα και ηθικα προσβεβλημενος, παιρνω το τηλεφωνο της Μαριας και τηλεφωνω στο Στελιο.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΑΝ ΣΤΟ ΞΥΛΟ!

- στην ομονοια ειμαι και ειπα σε ενα μπατσο να με φερει με το περιπολικο αλλα μου λεει δεν ειμαι και ταριφας και τωρα ειμαι στο τμημα... φαγατε ξυλο;...

ΝΑΙ ΦΑΓΑΜΕ ΞΥΛΟ!


τελος παντων μερικα παγακια μετα και λιγο νερο συνερχομαστε. Μιλαμε ολη τη νυχτα γι αυτο. Η νυχτα που φαγαμε ξυλο, λογω του αυξημενου αισθηματος street δικαιοσυνης τεσσαρων τοξικομανων. Μαγικες στιγμες!


Και τωρα παμε στον επιλογο:

Μερικους μηνες μετα παω στο Γρηγορη για μεσημεριανο.
Απ' εξω βλεπω μια γνωριμη φατσα να νταγκλαρει.

Παγωνω! Ο ΑΡΧΙΠΡΕΖΑΞ!

Τρωω φλασμπακ απο το Βιετναμ. Στεγνωνει ο στομας. Τα παλια τραυματα... τα ναρκωτικα.. φωνες αντηχουν στο μυαλο μου...
ΤΙ ΓΕΛΑΣ ΡΕ ΧΟΝΤΡΕ.. ΡΕ Χοντρεε.. χοντρεεεε...

Διατηρω την ψυχραιμια μου και ελπιζω να μη με θυμαται. Ανεβαινω τα σκαλοπατια και με πιανει απο το χερι.

Ερωτικη σκηνη. Σχεδον. και λεω ερωτικη γιατι αν με γαμησει παλι θα τον ερωτευτω.

"Φιλαρακι.... εχεις κανενα ψιλο; Μολις αποφυλακιστηκα...νιο νιο νιο..."

Τον κοιταζω με απορια. Τα ματια του ειναι θολα. Ειναι αξυριστος. Βρωμικος. Αρρωστος.
Σκεφτομαι οτι ειναι η θεοσταλτη ευκαιρια μου να τον τιμωρησω γι αυτα που μου εκανε χωρις λογο. Η θεια οργη με γεμιζει σαν μπιτονι, που γεμιζει απο ενα υγρο που ειναι κακο.
Σφιγγω το χερι μου σε γροθια, το βαζω στην τσεπη... και τραβαω απο μεσα δεκα ευρω...


Του τα δινω. Με ευχαριστει.
"Ευχαριστω φιλαρακι, εισαι καλο παιδι φαινεται... να σε εχει ο θεος καλα... νιονιονιο..."

Δε θα φαω σημερα, σκεφτομαι. Εφαγα το κρυο πιατο της εκδικησης.

Καλη σας ορεξη!

19 σχόλια:

kwlogria είπε...

Ρε, εσύ είσαι;;;; Το πιστεύεις ότι τώρα κατάλαβα ότι είσαι εσύ;; Τι φωτογραφία είναι αυτή ρε χαμένε;; Το σημείωμα στην πόρτα σου το έλαβες λη το πήρε κανένα πρεζάκι;;; Το ότι σ'εγαπώ, θέλω να σε πάρω σπίτι μου να σε μεγαλώσω, στο είπα;; Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ! (Κι αν δεν είσαι συ και είσαι άλλος, πες το να το ξέρουμε:)
Σ'ΑΓΑΠΩ.

MASTER G είπε...

Μια χαρα φωτογραφια ειναι.

Ισως να φταει οτι αδυνατισα.

Το σημειωμα σου το εχω καρφιτσωσει στον πινακα για να κανω φιγουρα στους εισερχομενους.

Nobody είπε...

Τώρα μόλις σε ανακάλυψα μέσω της κωλόγριας. Νομίζω θα γίνω φανατική (δεν έχω διαβάσει άλλο ποστ εκτός από το παρόν).

MASTER G είπε...

Ε, διαβασε και τα αλλα και καποια στιγμη θα βαλω και κανενα καινουργιο!
Ευχαριστω. :)

kabamaru είπε...

gamise to post oxi asteia....!

MASTER G είπε...

Στο διαβολο!!!

Μακαροναδα!!

kwlogria είπε...

Είδες ρε;;; Τον καλύτερο κόσμο σου φέρνω!!!! Όσο για το σημείωμα, τώρα που το είπες, θα δεις:)))))))))))))))

{-The Lone Deranger-} είπε...

Απολαυστική διήγηση, αν και δεν νομίζω να ήταν η απολαυστικότερη εμπειρία! Δεν πειράζει, είναι κι αυτά "ένα είδος κοινωνικής συναναστροφής" για να χρησιμοποιήσω στο περίπου τα λόγια του Αγγελάκα απ' το "Ο χαμένος τα παίρνει όλα". Μπράβο, μπράβο...Θα 'χεις και να θυμάσαι! :D

_ST_ είπε...

απίστευτη ιστορία!
Φιλαράκι στο τέλος δεν ξέρω αν θα αντιδρούσα όπως εσυ. Μπράβο πάντως..

MASTER G είπε...

Εχεις δικιο. Επρεπε να τον δειρω και μετα να του δωσω τα λεφτα...

ε;

:)

lazinio είπε...

efages ksulo gia mia gkomena paradeksou to.

MASTER G είπε...

Δεν ειναι η πρωτη φορα...

Jordan είπε...

Ενταξει...προσκυναω. Κοιτα, αυτο ξεπερναει τα ορια ενος ποστ και πηγαινει κατ ευθειαν στην σφαιρα της λογοτεχνιας.Εχω να απολαυσω τοσο ενα χιουμοριστικο διηγημα απο τοτε που ειχα διαβασει ενα του Λενη Χρηστιδη . Πριν 10 χρονια περιπου. Η αληθεια ειναι οτι απο τοτε δεν διαβασα αλλο. Το αμεσως επομενο ηταν το δικο σου,αλλα δεν εχει σημασια. Πιστευω στο ενστικτο μου! Μπραβο πολυ καλος!

Jordan είπε...

Για το οτι δεν διαβασα αλλο διηγημα ενδιαμεσα πλακα κανω φυσικα ε;

master είπε...

εσυ κανεις.. εγω δεν κανω!

Ανώνυμος είπε...

Ιστορία που έχει γίνει Urban Legend... Από κοινό μας φίλο την έχω ακούσει χρόνια πίσω... άτιμο flashback, εσύ φταις για το μεταχρονολογημένο σχόλιο...

Kyra-Litsa είπε...

Θεϊκο, απιστευτο, έρεψα στο γέλιο (είμαι και σε web και ξεφτιλίστηκα). Κρίμα όμως να σου συμβεί κάτι τέτοιο, τι να πω, να προσέχεις. Εμένα στη Θεσσαλονίκη στο κέντρο, έχουν προσπαθήσει να με κλέψουν 4 φορές τα τελευταία 4 χρόνια. Ευτυχώς όλες αποτυχημένες. Στην μία κατέληξα αγκαλιά με το πρεζάκινα τον παρηγορώ, την άλλη με πήραν από πίσω με κάτι ξυράφια (ποιος Κεντέρης και μαλακίες), τη άλλη ευτυχώς ήταν κλειδωμένη η πόρτα του αμαξιού, αν και εξελίχθηκε μια σκηνη μεταξυ MATRIX και die hard.Και τέλος άλλη μία που με έσωσε ένας ταριφας. Τέλος πάντων , νομίζω ότι μόλις έγινα φανατικός αναγνώστης

Ανώνυμος είπε...

εχθες διαβασα την προσωπικη αυτη η ιστορια μαζι με μια φιλη...η φιλη μαλλον θελεινα κανει παιδια μαζι σου,εγω θελω ενα σου χαδι...master g μου χεις λυσει τ'αντερα κ επισης μου αναδομησες το εγω...γινομαι σκλαβα σου στο ατακα κ στο επιτοπου!σε φιλω με σαλια και σε στηριζω.

MASTER G είπε...

Μαστερ Τζι. Αναντομαιζιν ιγκος σινς ναιντηνσεβεντυσιξ!