Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

Ντροπή σου!

"Μια ρομπα την ημερα, τη ντροπη την κανει περα" ειπε καποτε ενα σοφος σαμουραι.

Εισαγωγη: Ολοι κατα καιρους εχουμε κανει κι εχουμε πει πραγματα που μας εχουν ντροπιασει ανεπανορθωτα. ειναι αυτες οι σπανιες και τρομερες στιγμες που θελεις να ανοιξει η γη και να σε καταπιει και να ξεχασεις τον πονο!
Ας συμφιλιωθουμε με τι σαπιλα μας κι ας μοιραστουμε μεταξυ μας, τις πολυτιμες στιγμες της ιερης ισοπεδωτικης ρομπας! Τι ωραιος προλογος...

Ειμαι στο γυμνασιο μπορει και πρωτη λυκειου και κανω ποδηλατο στον παραλιακο δρομο του εξοχικου. Στο καφε, διπλα στο δρομο ειναι ο παιδικος μου ερωτας με τις φιλες της. (Ηταν η πρωτη φορα που την εβλεπα εκεινο το καλοκαιρι και η καρδια μου αρχισε να χτυπαει σα μαλακισμενη...)
Με φωναζει και εγω της κανω νοημα με τα ματια σαν αμερικανος σταρ...
Για καποιο λογο, μου φαινεται ΠΟΛΥ ΓΑΜΑΤΟ να φρεναρω αποτομα ωστε να σουρω την πισω ροδα στην ασφαλτο.... οποτε παταω το φρενο με δυναμη και ανασηκωνομαι ελαφρα απο τη σελα.

(Τι γινεται ομως οταν εκεινη φοραει μονο το μαγιο της και την ωρα που με χαιρεταει δακωνει το καλαμακι της πορτοκαλαδας της, χαμογελωντας σα μικρος γαμημενος ηλιος; Ο μικρος Ερικ (εγω) θολωνει! Αυτο γινεται! Και οταν ο μικρος Ερικ θολωνει γιατι ειναι καψουρης (κουλαρα!) δεν παταει το φρενο της πισω ροδας. αλλα της μπροστινης!)

(lol parentheseis lol)

Εχοντας τα ματια καρφωμενα στο αντικειμενο του ποθου, νιωθω μια δυσαρεστη μετατοπιση μαζας. Τα ποδια μου εγκαταλειπουν τα πεταλια και εκσφενδονιζομαι προς τα μπροστα κερνωντας τα καλαμπαλικια μου μια αγκαλια τιμονι!
Το τιμονι αυτο, συναντα τα οικογενειακα μου κειμηλια με τη δυναμη δεκα ταυρων. Ο καθετος διαχωρισμος ειναι βιαιος και οριστικος. Ευτυχως δεν πεφτω μπροστα. Ακουμπαω τα ποδια κατω και μενω κολλημενος με τα αρχιδια στο καθετο στελεχος του τιμονιου.

Ο καταραμμενος πονος δεν εχει ερθει ακομα. Οοοχι! Αυτος ο πονος ειναι υπουλος. Και τεμπελης. Ειναι αραχτος στην πολυθρονα του και βαριεται να σηκωθει. Αλλα παντα σηκωνεται και περπαταει νωχελικα μεχρι τα αρχιδια μας! Και τα γαμει ολα. Ανακαθομαι με προσοχη και βολευομαι στη σελα περιμενοντας τον πονο. Στο μεταξυ αυτη εχει σηκωθει και ερχεται με το μαγιο της, να με φιλησει....

Νατος.. φτανει ο πουστης. Τα ματια μου δακρυζουν. Βλεπω ενα πορτοκαλι μαγιο να κυματιζει αναμεσα στα δακρυα. Η φωνη της ακουγεται μπασα και πνιγμενη.
"ΤΙΙΙ ΚΑΝΕΙΕΙΣ ΒΡΕΕΕ ΣΥΥΥΥΥΥ..." μου λεει η φωνη απο το πηγαδι.

Ανοιγω τα ματια μου και την κοιταζω με ανεξιχνιαστο υφος καθος ο πονος εχει γραπωσει τα κουκουναρια μου με μισος. Δε μπορω να αρθρωσω λεξη. Αν ανοιξω το στομα μου θα φωναξω. Σφιγγομαι. Παιρνω αερα απο τα ρουθουνια μου, δαγκωνομαι και τις λεω με την πιο ψιλη φωνη του κοσμου:

"καλαειμαιρεποτεηρθες?"

Και μετα ο πονος με χτυπαει σαν το σφυρι του θωρ. Τα γονατα μου τρεμουν... αυτη απλωνει το χερι της απο ενστικτο να με πιασει καθως γερνω απειλητικα προς την κατευθυνση της. πιανει το χερι μου απο τον καρπο καθως το αλλο προσγειωνεται σχεδον πανω στο βυζι της. Χανω τελειως την ισορροπια μου. John Woo slo-mo!
Προσπαθω να κρατηθω απο πανω της για να μην πεσω. Ο κωλος μου ειναι ακομα πανω στην σελα. Το ενα ποδι μου ειναι στον αερα. Το αλλο στο χωμα. Το ενα χερι μου το κραταει αυτη, το αλλο της πιανει το βυζι-μαγιο.

πεφτω,

πεφτουμε.

το χριστο, μου ποναω.
Προσγειωνομαι πανω της. Μαζι με το ποδηλατο. Μαζι με το βυζι. Μου ειναι αδυνατο να συγκρατησω τα δακρυα μου. Ζητω απο το σατανα να με σωσει. Γυρναω ανασκελα και βλεπω το γαλαζιο ουρανο. Το ματι μου σταματαει πανω σε ενα κλαδι δεντρου πανω απο την καφετερια.

Για μερικα κλασματα θελω να γινω φυλλο. Να καθομαι εκει ψηλα ησυχος. Να μη με πειραζει κανεις. Ενα φυλλο, τιποτα αλλ-ωρε πουστη ποναω πολυ!

Τελος παντων. Καταφερα και σηκωθηκα ορθιος και την σηκωσα απο το εδαφος. Μιλησαμε για .. κατι... και μετα ανεβηκα στο ποδηλατο και πηγα σπιτι ορθοπεταλια...
Γυναικες....


(oι αλλαγες απο αοριστο σε ενεστωτα αποτελουν δημιουργικο οχημα)

10 σχόλια:

kwlogria είπε...

Χαχαχαχαχαχαχα, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ. Θέλω να έρχομαι όπου πας και να τσιρίζω το όνομά σου σκίζοντας τα ρούχα μου!!!!! :)))))))))))))))))))

Nobody είπε...

Χαχαχα. Είσαι λεβέντης!! Ελπίζω να σου έκατσε η κοπελιά αυτή μετά από όσα τράβηξες.

Είδες κωλόγρια δύναμη που έχουμε οι πουτάνες? Ό,τι θέλουμε τους κάνουμε!! Ακούς εκεί να πατήσει το μπριστινό φρένο. Ουυυυχουχουχουχουχ!!!

MASTER G είπε...

Δε μου εκατσε και πολυ.
Εχω αλλη μια ντροπιαστικη ιστορια γι αυτο ακριβως το γεγονος αλλα δεν ειναι ο καιρος της!

kwlogria είπε...

Χαχαχαχαχαχαχα!!! Είδα nobody, είδα!!
Master G, σμμμμμμμμμουτς!!!!!!!!

{-The Lone Deranger-} είπε...

χαχαχα έχω λιώσει στα γέλια, είσαι απολαυστικός μα τον βούδα. :P

MASTER G είπε...

Ξερεις...καμια φορα τα αρχιδια μου ξυπνανε μεσα στη νυχτα και φωναζουν ταυτοχρονα:

"ΟΧΙ ΤΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟ ΦΡΕΝΟΟΟΟΟ...."

Δεν το εχουν ξεπερασει...
Πρεπει να τα παω σε ψυχιατρο.

Aurelia Aurita είπε...

Να κλάψω από τα γέλια μου έχει τύχει αρκετές φορές..να κοντέψω να ξεράσω από τα γέλια,σπάνια!Ευχαριστώ-μάλλον..:)
Βλέπω στα χαρτιά μου λαμπρό μέλλον δι εσέ στο χώρο της 7ης τέχνης-μην το αργήσεις όμως,δεν αντέχω άλλο Καπουτζίδη...

MASTER G είπε...

Αγαπητη Aurelia Aurita

Την εβδομη τεχνη την εχω κατακτησει ηδη (με μη σκατολογικο τροπο ευτυχως) με την ταινια Καρατε - Τυφλη Φυγη.

Να πας την κατεβασεις και να τη δεις.
Τσαμπα ειναι.

www.cavestudioz.com

Θα με ευχαριστησεις μετα... απο τον εμετο.

Aurelia Aurita είπε...

Είδα το τρέιλερ-και γαμώ!(μου άρεσε και το κομμάτι,αν τυχόν δεις το σχόλιο πές μου ποιό είναι.Και ποιοί είναι)
Ολόκληρη την ταινία,επιφυλάσσομαι να τη δω όταν αποκτήσω γρήγορη σύνδεση...
Bye!Πάω να διαβάσω το καινούριο σου πόνημα:)

MASTER G είπε...

Static X - Push it

το κομματι.